De Jordaan, van Nes en Zeedijk

348

sabberen. Meid op meid had hij vastgehaakt en weer weggetrapt. Eindelijk leerde hij de wellustige, langhalzige Matje kennen, met het aanhalige wiploopje, werd hij een zeer gevreesde souteneur-aanrander die voor geen moord afdeinsde. In den Zeedijkkelder bij Moeke, heette hij met Leendert en Rooie Dirk, dé vechtersbaas en tusschen het vloekende, tierende uitvaagsel, de alles óvervloekende en overrazende zwerver, vechter en aanvaller. Zwarte Piet zag er heelemaal niet gemeen uit. Hij was breed geschoft en lang en zwaar van bouw. Zijn vettig, bleek gezicht met zakwangen, had zelfs iets goedigs ronds en kinderlijks, door den kleinen neus en kleinen mond met witte tanden. Toch, als hij sprak of grijnslachte, kwam er een domme wreedheid over zijn wezen en lichtten in zijn duistere oogen woeste instincten. Zijn haar was pikzwart, maar al kalend in het midden. Zóó zeldzaam onder het ge-boeft, dat ze hem wel eens deftiglijk den ״Stallesgast" noemden.

Matje beefde voor haar apachen-vent, omdat hij, eenmaal dronken, voor een mafje een klant kon wurgen of den strot afsnijden. Als Zwarte Piet, op den dag, tusschen het luierende, vadsige, slapende of kaartspelende rokkenvolk van den Zeedijk een slenter deed, dan sprongen ze óp wanneer de Strottenbijtster of Petrolie er niet bij waren. Bij Hooy was hij tusschen het geboefte, een gevreesde maffert. Vele pooiers, die bij den weg liepen of in café's hokten als hun meiden „volk" hadden, gingen voor Zwarte Piet... een straatje om. Hij leek dubbel link. Wat Matje verdiende, ze droeg het hem tot de naakte spie af. Maar de laatste jaren had Piet zich hartstochtelijk op het ronselen toegelegd; werd hij een sluw en brutaal handlanger van Joden Jet. Hij zwierf en loerde als zij, op aas, op nachtpleinen, bij stations, in kleine danshuizen, en al steunde hij op een schuit, een heelen nacht, het deerde hem niet, als hij maar in de omgeving van zijn

Sabberen: soort van lichte inbraak.— Steunen: zitten, vertoeven.