De Jordaan, van Nes en Zeedijk

333

Onverwacht gooide de geelbleeke en stil-starende Anne Looy een praatje door het schelle kijfgepraat der meiden.

— En ikke rooi 't nie meer mit me keérel,... datte wort... moord en doodslag!

— Watte? ... schrokken de meiden, toch nieuwsgierig.

En Anne Looy bleek, vertelde met afschuw in de stem

~ dat ze haar ״meegenomen volk" moest knauwen naar hij wilde.

— 't Evangeel, Rooie Neel,... grijnsde Koosje.

Maar Anne vloekte dat ze het niet wou.

—• Hij ramt me dikke vlerreke!

— Hoor soo'n glimwormpie glim,... viel schijn-mede-lijdend Lange Lien bij.

— Nou, as jij je opdoffert mit apeseep lijk je auk Monki Brandnetel!... besloot sarcastisch Beige Suzanne naar Lien.

Anne Looy's geelbleeke gezicht staarde weer den Dijk op, zonder te zien. Toen drongen de meiden aan en de koppen doken bijeen in het halfduister. En Anne vertelde dat ze voor haar kerel, jassen en vesten van ״d'r volk" moest uittrekken en in de kast doen. Als ze wél of niét rammelden van groote knoopen.

— Sit ie pekaan in, hè?

• Ja,... en as ie se dan gerold heb, schuift ie 't achter-peneel fan de kast ope.

— Gaat olie-sacht hè?... grijnsde Riek, die de truc al zoo lang kende.

— En smeert 'm kim!

— Nou?... vroegen ze, verbaasd dat Anne Looy daar moord- en doodslag mee in huis haalde.

Anne Looy huiverde van het jatten. Ze wou zich doodwerken voor den vent, maar hij mocht niet zoo vuil gannefen.

— Hij is 'n echte fideele jonge,... zette Zwarte Dien deunig in.

— Altoos luchtig, ongedwonge!... zong Beige Suzanne

Opdoffert: mooi maakt. — Groote knoopen: groot geld.