De Jordaan, van Nes en Zeedijk

267

den zieke, die nog sliep met open oogen. Er was niets meer aan te doen. Nog enkele maanden kon hij leven. En de dokter stapte weg.

Een week later hoorde Nel 's morgens van een buur dat de ouwe het had afgelegd. Nel schrok hevig.

— Hij is dood thuisgebracht,... voegde Jet er als een schel nieuwtje bij.

— Dood thuisgebracht? ... schreeuwde Nel, die er niets meer van begreep.

Toen hoorde Nel het angstige einde van den eenzamen arme, die geen geduld had om op den dood te wachten. Hij scheen al heel vroeg in den morgen te zijn opgestaan en had zich aangekleed. Daarna was hij naar beneden geschuifeld, doodstil,... niémand begreep hoé. De pijn, de slapelooze nachten en de eenzaamheid wou hij ontvluchten, en zich verdrinken... op de Baangracht. Een agent had hem doodsbleek en wankelend het stoepje zien afstappen. Toen hij een eind struikelend had afgelegd, voetje voor voetje, was hij in elkaar gezakt en bewusteloos blijven liggen. De agent had hem opgenomen en met behulp van eenige naar karwei-trekkende werklieden, op een politiepost gebracht. Daar werd hij dadelijk herkend als de hoestende oude-man-van-de-boendertjes uit de Lindestraat en naar huis vervoerd. Toen ze hem de donkere trappen opsjouwden, bleek hij al in de dragende handen bezweken. Op een papiertje lei zijn laatste wensch... voor Nel Scheendert... dat ze hem niét mocht laten begraven van de armen ... Zij wist er van,... Nél.

Ik hou 't nie uit moeder,... las Nel... Ik dank je,... je was goed foor 'n arme zwerver... As... se mijn ópdregge ... nie ... fan de arreme, moeder! Hij had geen geduld en wou niet langer wachten op den dood.

Het papiertje trilde in Nel's handen. Ze kon er geen woord uitkrijgen en dacht te stikken van benauwing, 's Avonds kwam Corry thuis, die Dirk meetrok aan zijn arm. Hij was door een agent naar boven gebracht, omdat hij