De Jordaan, van Nes en Zeedijk

197

— O, das ist grasslich!... jammerde Hedwig zenuwachtig.

— Ich habe geschlagen!... zong de blonde op zijn leuning.

— Mein.,. Liebschen tot,... o!... o!...,,, viel oe flanelridder in.

De Champagne-Baron, door allen aangestaard, stond zacht te waggelen en te grinniken. Zijn magere figuur slankte schraal in den splinternieuwen rok en een enorme bloeim hing los te bengelen in zijn knoopsgat. Het lage, witte voorhoofd lag zwaar gerimpeld onder een panama waarvan de uitgeplatte rand het bleeke gezicht half over-duisterde. In de fijn-blanke linkerhand zwiepte hij een flore.tachtig-tenger wandelstokje met gouden clownsknopje. De buitenwaarts gebogen beenen stonden krom als van een artillerist. Champagne-Baron was een afgekeurd officier en een schatrijke zwabber, in balddadige verkwisting levend. Men verhaalde dat hij door een heel mooi meisje krenkend als echtgenoot zou zijn afgewezen en om nu woede en wrok te koelen gelijk een dolle zijn geld op de vlakte wegsmeet.

—׳ Wat 'n spatbord!... lachte de blonde.

— Naar 't Groene Zoodje moesten ze 'm sleuren!

Zoo meende de flanel-ridder, maar Madame Maas snoerde hem den brutalen mond.

— Meneer de Beron!... waarschuwde ze met angstig ontzag.

De millioenen-baron kwam telkens, drie keer in het jaar de heele Nes in opschudding brengen, als een smaragden avondschemer over de stegen daalde. Hij hield van katten en ratten, van de walmende goot en het geheimzinnige donker der misdadigers-wijken. De huiveringen van satijnen en zijden kleeren der lichtekooien bekoorden hem meer dan de deftige chique van zijn eigen stand. Hij hield van den somberen gloed der nachtelijke prooi-wijken en hij bracht graag dolle ontstelling onder schooierende zwervers, met zijn geld. Hij speelde in het