Literatuur en kunst

I 70 FRAGMENTARISCHE KRITIEK.

en antieken verklaren, wijsheid preeken en viezig-heidjes vertellen.

Hebben we dus naar al dat geklets te luisteren ?

Absoluut niet! Dat hoeft niet eens naar Montaigne zélf.

Zij die vol zijn van eigen werk, en groot leven in zich voelen, doen wijs naar niemand te luisteren.

Maar wanneer je 'n eeuwleven bestudeert en je wenscht een innige karakteristiek van een merkwaardige figuur, dan is het luisteren genot en het goed luisteren iets heiligs.

Als je Montaigne hoort keuvelen over ״de kracht der Verbeelding" waarin hij, zonder eenig dieper verband, de onhebbelijkste realiteitsin-drukken mengt met anekdotische psychologie van lagen rang, dan zou je niet zeggen, dat deze zelfde man over het wezen der vriendschap b.v. sublieme, innig-gevoelde, en kristal-zuivere pagina's vermocht te schrijven.

Dat is om te schreien van aandoening, en men voelt z'n hart trillen, als hij even zich uitstort over z'n geliefden vriend Etienne de la Boëtie.

In dit stuk, en er zijn veel meer zulk soort brokken, leeft de héél-fijne, superieure en wijze Montaigne. Alles is menschelijk-mooi dan in hem. Ik wil er niet van aanhalen. Ieder moet deze