Literatuur en kunst

I 70 FRAGMENTARISCHE KRITIEK.

Verbeelding" zal verklaard worden !

Hier niet de woeste viriliteit en fermeteit van Rabelais, die over z'n erotische woeligheid den breeden gallischen lach stort en als 'n geweldig natuurkind zonder schaamte z'n hoogen nood lost, desnoods in tegenwoordigheid van een zéér vereerd poëet uit de oudheid.

Maakt Rabelais zelfs geen grollen met Plato en kittelt hij Aristoteles niet in den hals ?

Rabelais' stem klinkt als die van een lachend gigant door de tijden; Montaigne naast hem is een zachtaardig katholiek van goeden huize, bedeesd en schuchter; tbch hoort men hem éven duidelijk.

Maar eerst als je goed in deze ziel doordringt, zul je 'm verstaan.

Er zijn zulke fijn-eigenaardige schakeeringen in zijn proza.

Neen, ga niet tot Montaigne, gelokt door den wijsgeerigen titel, om nu eens heel diepzinnig te hooren verklaren, wat 't „wezen der Verbeelding'' is; of 't wezen der „vrees" of van „de 1'amitié" enz.

Montaigne is, als geen ander schrijver, de per-sonifikatie van het gezond verstand.

In zijn eeuw van malle zifterij, dwarse, klassieke gekunsteldheid en letterjacht, stond hij als