Literatuur en kunst

I 70 FRAGMENTARISCHE KRITIEK.

De goudgloeiende diabolieke vampier in hem, de roode, satanische visioenair, is zélf onbewust van z'n hevige schrik-verschijning. De opjaging, de zwervende levensangst bangt hem in d'oogen. En 't giganteske kind, dat met wolken en zonnen speelt, is even onbewust in deze ontzettende ziel.

Al z'n werk-pogingen zijn van begin af grandioos, ook waar ze mislukken. Telkens poogde dat onbewuste kind toch God te naderen in z'n vuurwolk. Dè.t voelde hij te kunnen doen ! Hij is als 'n galeislaaf geketend aan allerlei passies, demonische, geweldige, en hij weent in z'n schrik-lijke worsteling met dat schroeiende passieleven in hem. 't Brandt zoo in z'n ziel, die dampende brouwketel, en z'n brein staat in vlam, en 't siddert van levenskracht in hem, zooals 't alleen kan sidderen in de allerhoogsten!

Toen is 'n donker-zwaar gferucht o-ehoord en

o ö

tilde hij met z'n kettingen 'n brok aarde mee.

De titan, die een kind was.

Hij was welp van een titan, zelf, in één dag van felle ontroering, opgroeiend tot speelschen halfgod.

Soms was hij Phaëton, de uitgeworpen zonne-godszoon, een door het luchtruim geslingerde geest, die toch overal het gouden spoor van zijn zonnewagen achterliet, en ons zijn duizel door het hemelruim wou beschrijven.