Literatuur en kunst

I 70 FRAGMENTARISCHE KRITIEK.

Hij sluit zich niet 6p, wèg van de wereld, weken en maanden met het heiligste dat zij in zich hadden en gaven, — hun kunst, hun boeken, — maar hij ontvangt ze als 'n deftig minister, of hij gaat zelf ter audiente.

Huet... is een ziel ter audientie!

Huet zag de kramp van het konvulsieve leven in een boek als L'Assommoir, met de banale, vlakke gewoonte-ontroering van een waanwijs medikus voor 't bed van een stervende!

Zijn ziel raakt nooit het mysterie van de ziel die sterven gaat, noch van de ziel die het leven met gigantesken jubel in 't gelaat lacht.

Hoe dikwijls staat hij ndast de Schoonheid.

Luister eens naar zijn bewonderings-uitroepen over Madame De Staël.

Eerste exklamatie:

״De laatste bladzijden van ״Delphine" behoo-ren ongetwijfeld (ik kursiveer overal Q.) tot het schoonste, wat de romantische literatuur van alle landen en alle tijden heeft voortgebracht."

Tweede exklamatie:

„Zoo gij Leonce overlevert, dan sterft uw kind ,־" wanneer zij met veegen mond tot Leonce zegt: „De dood in mijne borst was het geheim van mijn moed," — dan bereikt het verhaal den h oogsten trap, waartoe