Literatuur en kunst

148 OPENLUCHT.

waar het ei te leggen. De haan was wakker op de pooten; hij schudde zijn vleeren, rok den hals en kraaide een geweldigen kokerokiko! hij tord eenige stappen verder en kraaide nog; hij draaide zich om, neep de oogen dicht en kraaide nog luider, omdat ze 't al dien kant ook zouden hooren, en dan haastte hij zich met ernstige aanmatiging tusschen en door 't geloop van zijne hennen, van hier naar ginder, zonder zichtbaar doel of reden, om te zien wellicht of alles in den haak en in orde was."

Er leeft iets heel eigens in deze karakteristiek van dierlijk leven. Ze is eenvoudig. Iedereen zou denken zoo iets wel te kunnen neerschrijven. Maar dat zal tegenvallen.

Bijna elk zinnetje heeft den natuurlijken toon van zuivere ziening. Slap en onzuiver is alleen 't verzwakkende laatste zinnetje. Eerst staat er heel zuiver de onrustige pronkerigheid van den haan karakteriseerend dat hij tusschen de hennen in loopt zonder zichtbaar doel. Dan volgt er op: „om te zien wellicht" enz. Dat is heel leelijk ; dat alles in den haak en in orde is ook in zijn dubbelligheid indrukbedervend. Maar vooral wordt 't zuivere kenmerk: de doelloosheid van zijn geloop en gerucht, door de verstandelijke overpeinzing van den schrijver, midden in 't