Simson de Godgewijde

DERTIENDE HOOFDSTUK

I

Al jaren vóór Simson's wonderbaarlijke geboorte, ademde het volk Israël in angste en benauwenisse, onder een tartende, soms verpletterende, schoon telkens wisselende heerschappij van velerlei opschuivende Canaanietische volkeren, eerst zélf door Babyion, Aegypte en de zwarte roof-zwermen der Hyksos onderdrukt. Na den dood van Sjophet Jozua,—ijzeren krijgsoverste met kindervrome ziel, die in ontstellende visioenen Jehovah, den oorlogsgod, overal volgde, — had zich het Hebreeuwen-stamverbond weeklaaglijk in stukken gescheurd en burgerkrijgen waren er losgebroken tusschen de twaalf woelige en oproerige erfdeelers Canaan, ook dikwijls onbereikbaar voor de streng-straffende stem van den Almachtige.

Israël, in gansch zijn uitverkorenheid, lag geknecht onder smaadmacht van Phoeniciërs die Adon, als troostende herinnering met Asthoreth betreurden in de lente en uitspattend bejubelden in den rood-ster-venden herfst. Israël, onder kreunend geroep naar

Suuson. 13