Geschreven Portretten

217

en afschuw voor de wereldsche huichelarij en de be-driegelijke verdonkeremaning der menschen, gluiperig levend naar buiten met hun innerlijk. — Zoo schildert hij de hoererij genadeloos, de lijven, de tronies, de omgeving, de atmospheer. Alle driften die er kunnen woeden op bakkessen van perverse wijf-beesten en man-beesten, hij groeft ze, snijdt ze "in het mom zonder een trilling-in de hand. Genadeloos van koele, wreede macht ziet hij en geeft weer. Dat is zijn kracht, zijn psychologie, en vooral de sterke beweeglijkheid zijner lijn en de gang in zijn teekeningen. Wat hij doet met menschen, doet hij met landschappen, stadsgezichten, stillevens. Nergens plastiek om te behagen; alles ruig of wreed, fel of zacht, om 't wézen zélf van de dingen die hij ziet. Zelfs met een wisseling in de kleur-plans, als 't groote doek, — een bal — met dat optisch verbluffend experiment, de avond-kronen in daver van licht boven de weem'ling der dansende paren, — blijven de kleuren dissonnant, zonder hoogere oplossing. Alles bijeen: Sluyters is een jong kunstenaar van sterke gaven, die alleen te veel durft durven. Hij zal zich zelf in evenwicht te hijschen hebben. Nu mokert hij en wordt bemokerd, door zijn geniaal-woelige natuur. Komt de bezinning en de los-worsteling uit vreemde invloeden, dan kunnen we groote dingen van hem tegemoet zien.