Geschreven Portretten

io7

In. dit portret vooral breekt het innerlijk-weemoedige den strengen ernst, ziet ge het smartelijke en gebrokene zich weer opheffen in de subtiel-sterke lijnen van den mond, den neustrek, de oogrondingen, de wang-lijnen en de kin-spitsing. Werkelijk, dè.t is portret, wezenlijke duiking naar ziel, en toch gaaf bewaard in vorm-psycho-logie, zoo objectief mogelijk doorgevoerd. Hier werkt dezelfde levensbreede zucht naar het weergeven van het eigen-menschelijke als bij Frans Hals, en bij dien, zooveel grootscher! Hetzelfde pogen, de psychologie van het innerlijk te naderen, zonder schending van techniek en van kleur-opbouw. In dit moeder-portret is mij Spoor het diepst, ook al heeft hij in ander, later werk, meer zich losgelaten, meer kleurzwier, meer toon-bewogenheid en meer passie gegeven. Juist de bedwongen kracht van dit werk, waaronder de ziel toch zoo hevig muit, is mij een proeve van zijn sterk geestelijk zieners-schap. Niet zoozeer in felle hevigheid en rauwe kleur-genotzuchtigheid is dit vleesch aangeraakt, en niet in een duizel van kleur-verrukking — zooals b. v. Sluyters zijn boer met hardgroene, hevige oogen schildert en een kleur-kop, volgestort van alle soorten tint-gloeiingen, — maar rijp en sapzwaar en doorvoed is iedere streek, en toch klaar en open en versch van glanzingen. De stofuitdrukking van het fluweel, en op het ander van het satijn, is weer zoo rijk Spoor'sch als het maar kan.