De Jordaan, Manus Peet

S5Ö

genieten van stille en eenzame wandelingen gelokt, bleef in hem het heilig-heimelijke hunkeren naar een openbaring. De mysterieuse beklemming achter de koortsige woorden van Joel, die hij eens gelezen had: ״Ik zal mijn geest uitgieten over alle Vleesch" en over wier zinnebeeldigheid hij zoo besluiteloos tobben kon, brachten eerst daarna Manus de volle bezinning bij. De geest heerschte; stof en zinnen bleven eeuwig hunkerend onderworpen. En zoo leefde Manus slechts op het ingetogen, zwaarmoedige mijmeren over alles, over mensch en maatschappij. Hij stond met zijn gevoel, zijn blijheid en smart toch buiten de brandende en tragische wereld.

Jan Gouwenaar was weer teruggekeerd van een verre reis.

— Héé vliegwiel... schept de Dahlia nog lucht?

In overstelping en beschaamden hartstocht was Jan's eerste woord voor Corry geweest.

Peet haperde onthutst:

— De ... de Da ... Dahlia?

— Nou ja ... d'r binne meer hondjes die Fikkie heete,... Córry dan!

In het gezin van Frans Leerlap mocht Manus niet meer worden gemist. Bromtolletje berekende, onder den geurigen damp van Peet's ganzepoot, zijn schalksche kansen; hóéveel kerels hij wel, als de groote oude fietspomp heelegaar met water werd gevuld, uit een donker portiekje zou kunnen natspuiten per uur. Hij had er een blauw lampie voor over.

Ook Jan Scheendert kon niet zonder Manus en Nel het allerminst. Frans zélf had hem telkens noodig voor vracht- en verkoopschrijverij. En al de kleintjes gierden om „Aume Bochel" 's goocheltoertjes en smeekten om zijn wonderlijke vertelseltjes. Alleen Corry,... maar dié had hij noodig.

Moest liefde dan altijd en alleen geluk brengen? Manus ervoer, dat ze even veel martelingen en lijden schiep. Leed hij nog? Hevig, maar verstild. Zijn eenig vlijmend geluk bleef zijn smart. Maar ook deze pijn leek een droeve tooverij van de liefde die hij niet meer ontberen wilde.

blauw lampie: blauwoog.