De Jordaan, Manus Peet

405

straat, stond ook nog een klein hoekklappertje, vlak naast Ha-nelap, den porder en Ko Breinaald, een athletischen sjouwer. Maar ook dat honk schimpte Nel zwart. Toen was Leerlap naar de eerste Goudsbloemdwarsstraat overgestapt. Daar zou hij, naast de gezinswoning, zijn asyl in een heel diep kelderachtig onderhuis vestigen.

De rentenier-eigenaar, een van het oude Plemperpad, die een beetje burgervermaak in Frans kreeg; in zijn zachtzinnig keuvelen over dieren, in zijn inschikkelijkheid en gezelligheid, en gepaaid was door de wijze waarop hij Scheendert met zijn blanke vliegertjes, zijn duiven en zijn kanarietjes zag omspringen,—had Leerlap beloofd hem erdóór te zullen helpen.

— Die bollebof geeft mijn 'n gauitje,... zei Frans haperig en verlegen lachend naar Nel.

Als het moest, zou de sloome-duikelaar ook met blank poen bijkauwen. Dat kon dan afbetaald worden van pure overwinst, ... zuchtte Scheendert stillekens.

Ook hierin mengde zich Nel met haar heerschzuchtige driftnatuur en haar vloekende onstuimigheid.

— Fis-a-fie is beter as dichtbij,... schimpte zij... kijk uit je doppe!

Frans* fijngelijnde neus snoof onrustig.

— Soo.

— De penneboeser neemt je mit 'n luchie auk op de pofl

— Soo.

— Da schooft meer.

Zij plooide en wrong Frans' buigzame wezen en nog steeds had hij geen besef van tegenweer. Was zijn bloed dan bessensap? Ook nü nog kroop en kromp hij onder de razernij van haar zieke tyrannie. Terwijl zijn zuster Neel Burk hem moed insprak en soms zelfs voor eigen bestwil ophitste, bleef hij kleintjes verdoken, in vreesachtige onderworpenheid tegenover Nel's ruw tonggeweld. Maar nou zijn vrouw er ook had uitgeschreeuwd, dat hij grootscheeps moest beginnen, nou had hij zelf ook een beetje durf en velerlei argelooze vreug-

Blank poen: zilvergeld. — Penneboeser: huisbaas.