De Jordaan, Manus Peet

356

hoorde weer aldoor zijn volle, diepe, zingende stem en het zoete liefde-gelok erin. Zij hoorde hem weer laat in den nacht spelen op zijn harmonika. O, zij huiverde en zij smachtte naar haar Karei, haar Mooie Karei. Zij wist het nu zeker, dat zij Manus vanavond haar martelend verdriet zou biechten en iets ervan in zijn verlangende ziel zou overgieten. Maar hoe zou zij durven beginnen nu? Manus was zoo schrikkelijk veranderd in zijn verbittering. Vroeger was zij heel trotsch geweest op de koude verkikkerdheid van dien ongevoeligen, toegespitsten kerel voor alles wat vrouw hiette. Vroeger had zij zich bij den altijd wegglippenden bult met zijn scherpe, lichte oogen en zijn eeuwigen humor, met al zijn stekelige, prikkelende en schubbige plaag-woorden, toch heel veilig gevoeld. Waterverf dit en waterverf dat,... het slingerde om één spilletje, het deerde haar niet. Hij kon zoo dartel en speelsch dansen langs de kantjes, als geen andere vent. En telkens had zij het zichzelf gezegd: onder haar eigen wisselende, uitgelaten of neerslachtige buien wist maar één standvastige, milde, toch doodonverschillige sirool den weg in haar grillige, hatende en vurige wezen ... Manus Peet. Maar hij was zoo met spies en zwaard omgekeerd in alles. Om te beginnen al, zijn schuchter wegblijven van huis en zijn onvermoeid loeren in al die dikke, malle boeken; die kale stronk! En toch, toch, met hém alleen kon zij spreken. Hij alleen gaf haar inkwartiering. Want de Bochel had wel een beetje bestek op haar, al besefte hij niets van de smeek-lijke vernederingen in haar liefde voor Mooie Karei, en al had hij geen sikkepitje begrip ervan, hoe een vrouw eeuwig en altijd kon doorhunkeren naar den man dien zij liefhad.

De wind gierde en loeide over het Jaagpad. De raampjes rammelden zoo driftig in hun sponningen, dat het groene kapje van het geelscheemrige petroleumlampje op de kale tafel, mee-bibberde in den koperen rand. Corry zei telkens iets heel mats, met een zoet glimlachje, bedeesd, in haar droef-verlangende bijgedachten verloren. Manus merkte dadelijk ver