De Jordaan, Manus Peet

349

Eindelijk herkreeg schuchtere Manus zijn bezinning een beetje, schold hij zichzelf in stilte, smiecht, malle sinjeur en hinkende schoenlapper. Haperend stamelde hij:

— Jij hier Corry?

— Heb je 't in de smiese? ... Ik hang al op 't krat te wiegele man!

— In zoo'n hondeweer?

Corry lachte haar raadselachtigst lachje.

— Daar had ik nou juist m'n zinne op gezet. . . niks Zonder niks.

Het duizelde Manus. Hij begreep er geen snars meer van. Nu had hij een half jaar lang de meid niet meer gezien. Daar zat zij nou, met haar natte, verwaaide haren, toch nog verrukkelijk mooi. Daar was zij nou, zoo gewoon, zoo doodgewoon hè? Alsof het voor hem niet het grootste wonder van het wereld-bestaan mocht heeten! En alles aan haar wezen blond en blank, en zijzelve heelemaal in het zwart. Herboren uit zijn pijnigend verlangen, daagde zij nu in werkelijkheid óp. Nou zij er goed en wel zat, en zij met haar heerlijke oogen hem zoo lief en toch zoo uitdagend-speelsch aankeek, nou begon het ineen in Manus Peet van binnen stil te gillen van geluk, van uitzinnige vreugde. Een vreemde trots huiverde door hem heen. Het was alsof hij 's morgens door een duisteren angstdroom heenbrak en de zon zag fonkelen op het Schinkel-water. Was dat Corry, blonde Corry? Was dat nou de meid, voor niemand te genaken, ... die zijn hart martelde en naar wie hij van minuut tot minuut al heftiger verlangde? Had die deern alles in hem doen verstijven van schrik, toen zij hem daar letterlijk verschenen was in de deur? Het werd een paniek van binnen! Het leek een dwarrelend sprookje, zonder begin, zonder eind. Maar jawel, zij zat er, van vleesch en van bloed, leunend tegen zijn werktafeltje, beschenen door het lampje met het groen-glanzige kapje.

Plots begon Manus zich vreeselijk te schamen. Daar was nou die prachtige, doodonverschillige meid pardoes zijn hokje