De Jordaan, Manus Peet

224

dat openbaarde zich in een diergelijk samenzijn toch nooit.

Weer kwelde Manus de gedachte: zou Corry voor hem nu ooit iets kunnen voelen, iets dat inde verte maar leek op liefdesovergave? Wat deed de deern nu? Voor een paar armzalige guldens per week zich afbeulen in een modemagazijn, zichzelf in plichtmatigen arbeid opsluiten, zich door honderde kereltjes laten bedillen en begeeren. Hoe vreemd, dat zij dat uitdorrende verveelwerkje van 's morgens tot 's avonds verdragen kon. Wat werkte hier achter? Natuurlijk doorspeurde Manus het verborgen doel: zich in een soort van kuischen trots te herwinnen voor Mooie Karei. Want hoe moest deze, in alles heerschende, fel-geaarde meid zich gekweld, gefolterd voelen bij de duistere gedachte aan haar geschondenheid. Toen Gouwenaar eens, Manus herinnerde het zich plots, in zijn plompe onschuld een vage toespeling waagde op het Zeedijk-geval, had Corry hem ontzet een slag op zijn gezicht bedeeld, die hem de tranen de oogen deed inschieten. Zoo een hondsche stommeling ook!

Ging zij nu pronkerig goudfazantje spelen dat met het lok-kend-zoel geritsel van de veertjes d'aandacht trok, dan zou Karei vermoeden dat zij hoerpenningen beurde en dat zij ״luizig lollig" met schavuit-studenten liederlijk rondzwabberde. Nu bleef zij de ongenakelijke winkeljuffrouw die met haar spotlach, haar uitdagende kalmte en haar ranke prachtfiguur, iederen zinnelijken klammert zich van het lijf hield en koel liet kermen naar liefdegenot. Hoe wou die meid nu, met haar sexueel-scherpe keuring en schifting van den man, hém, den bijna altijd in-zichzelf-verlorene, ooit opmerken? Maar waarom deed zij dan soms zoo kirrend, zoo vreemd-lokkend, en verlangde zij hém zoo te behagen?

God-zegen-je! Louter uit zoet spel, uit ziekelijken drang en ijdelheid, al dat luchtige en zwierige? Alleen om zich óók begeerd te weten door... een onmak bocheltje, dat slechts de verstildheid der dingen minde? Hoe stond Manus met zijn beschimmelde zedenpreekjes er tegenover? Met een ingebuk-