De Jordaan, Manus Peet

175

Wel stotterde hij Koeterwaalsch midden in de branding van zijn toorn, maar de kastelein begreep toch. Want norsch snauwde hij terug:

— Hebbe jullie niks mee te make. Wa's dat voor 'n gekke-treurspel?

Daar waren Toewan Jan en de laveerende gezellen lang niet lekker mee. Zulk fijn kaf prikte als strooisel in de oogen; zoo een grandig bevel tergde hun drift. Zij stapten wel over den drempel, maar bleven luimig vóór het café heen en weer drentelen. Want die snorkers, die buisbalkers, die strengen ongeleerd hen-neptouw moesten óók uit de schuur. Maar het duurde zoo ellendig lang. Toen was Jan, in een soort van valschen jool, daarna beleedigd en woest, met zijn makkers de deur begonnen te bombardeeren.

— Hé hokkebaas ... ijsere lichter ... d'r uit selle se!

— We slane je kit an gruselemente!

— Wullie uit de skuur ... dan sullie uit de stal.

׳— 'n Fikkie make me fan je kroeg ...

Zoo krijschten en jammerden, dronken en heftig-opgewonden, de Hollandsche jongens dooreen in den vreemden nacht. Maar jawel, toen kwamen er twee piekfijne meneeren naar buiten, ieder met een revolver in de hand.

— Da's grassig... botop verschut van 'n luxestoomertje,... stotterde Jan, die zich een mikmak schrok.

En ook d'andere pierige zwalkers keken schuw en wild naar de mikkende handen. Maar Jan herstelde zich het eerst. Hij floot een Jordaansch straatvechtsein en met een:

— Hiroó Hollandsche maats ... de driekleur of de binne-koors ... nie spankere!... renden zij op de revolverdragers in. Toen was het natuurlijk knokken geblazen. Door een paar stoo-ten op hun grijpers schoten de buitenlandsche buizers de lucht in; kregen zij muim en overschot tegelijk. Onverwacht sprongen een paar hannissen, die gekke flik uitbrabbelden, uit een cafékeldergat bij. Het leken net gehelmde smerissen. Toén waren de Hollandsche maats heelemaal niet meer te houden.

Oekke flik uitbrabbelen: vreemde taal spreken. — Verschut: meegeno• men — Orijpers: handen. — Buizers: drinkers.