De Jordaan, Manus Peet

IÖ7

verlet. De zon scheen pal in zijn oogen, het was alles rondom puur geluk. Heel binnen in zijn knar zong een gong. — En al zijn montere en zenuwachtige blijheid barstte los in schel-vroolijken praatlust over zijn eigen fideele jongensschap. Jan voelde geen sikkepitje afscheidsverdriet. Integendeel, hij kon wel jubelend zingen. Hij nam een kladdertje en nóg een klad-dertje, tot zijn linkeroor begon te tuiten. Teun Gouwenaar keek grimmig en somber als een oliepakhuis.

— Soo gebakke aap,... schold hij hatelijk,... nou hei je dein hè? ... Nou bik je van geen krant meer af... geen schrale kost... Nou wordt meneertje tremmer ... nou mag ie se airepels fijnkneuse... want d'r is sjeu genogt.

— Nou ... die hep 'm,... mompelde Jan, afgebluft.

Zijn moeder keek als een duifje zonder gal en zij hing ״haar

Jan", bedremmeld-droef, een lapje neteldoek met kruiden op zijn kipnaakte borst. Het was alles geen pijpje waard, maar Jan deed net alsof hij het beschuttend vond tegen allerlei kwalen en ongelukken. En wanneer hij tegen Kerst terug keerde en het neteldoekzakje was verdwenen, zou hij nuchterweg poekelen:

— Gut moedermins ... 'n kreatuur as ik ka nie oferal an denke mit die korte dage!

Den volgenden ochtend moest hij al monsteren op het stoomschip „Achilles", als tremmer. Wel zou het een verschrikkelijk-Zwaar peezen worden; het aldoor steenkolen aanrijden voor de flikkerende blakervuren in de mijnduistere schipdiepte, maar hij kreeg ook een heele maand gage inéén op de blanke hand, zoo maar twee-en-dertig soofjes, al gong er van eiken gulden, vijf centen af voor Weduw- en Weezenfonds. Op rumoe-rigen Koninginnedag was hij kant en klaar, en den volgenden morgen zwalkte hij al op zee. Jonge-jonge, het was me een verschilletje geweest, zoo uit de broeische dufte en stank van gloeiend zink, van lood, olie en damperig gas, zoo tusschen de beklemming van wentelende wielen en kruis-riemen plóts te ademen in een onmetelijke zilte en golvende ruimte! Het schommelde wel een beetje raar in zijn maag