De Jordaan, Manus Peet

ï4?

Zooals hij eens had hoóren ״poekelen" op een vergadering, waarin hij nieuwsgieriglijk verdwaald was.

Zijn broer Jan liet hij struikelen en tippelen over alles en ieder, in alle hoekjes van gangetjes en kamer, en wanneer die hem dan woedend uitschold:

— Luilak!... modderkruiper!... mö je weer stukkies draaie?...

dan floot Dirkje of viel hij sarcastisch-sarrig uit:

— Ikke kê nie teuge de skoollucht.

Zoo'n reuze-bram, met zijn snuit van turfstrooisel; zoo een kale neet moest hèm heelemaal niet regeeren. Zou hij hem effetjes een knolselderie onder zijn neus wrijven, of een op-lababber verkoopen, dat hij scheel gong zien van de pijn. Dan bleef die zuur voor een dag.

De kleine zusjes en broertjes beefden voor het gezag van Bromtol. Van d'oudste maakte hij een specialen lantaarnpaal-beklimmer. Van een ander, een slinger- en zwaai-accrobaat aan de knarskettingen van de wipbruggen. Van nog een ander weer een slootjesspringer. En alles deed hij de broertjes vóór, met een virtuoos-verbluffend gemak. Barendje onderwees hij in de korte kopstooterij en in het lage scheppen ״van onder uit".

— La je nooit-nie lompe... As se legge te dreine of te mijere ... kink d'r op.

Zoo leerde hij zijn ״grondeltjes" hun vaart kiezen, doorgloeide hij ze van zijn opstandigheid en vrijheidszucht.

Zelfs Corry wist soms geen raad met Bromtol. En toch hield hij van haar het meest; van haar, van Mooie Karei en van Manus Peet. Hij hield eigenlijk heelemaal van geen meiden. Het was altijd een keet met die blérjanussen, bij spel en plagerij. Een immese lefgooser was er niet onder.

Maar voor Corry, neen ... dat leek een feeks, zoo kende hij geen tweede. Die durfde alles, die bleef onwrikkelijk, zelfs tegenover een kerel. Luizig-jammer vond Dirkje het, dat zij geen jongen geworden was. Met hadr kon hij nooit Mie-pas-op-je-pot-brandt-an spelen. Nogal een lekkere! Ze snapte alles. Voor Corry had hij bijna zooveel eerbied als voor Mooie Karei,

Immese lefgooser: een echte, koene natuur.