De Jordaan, Manus Peet

IJO

— ... En die gaf mijn knurf ... dat ik 'r skroei van heb gekrege.

— Hou nou maar je slurf wa!... snauwde Manus met gekunstelde heftigheid, om zijn ontroering en verlangen voor het schavuitje te verbergen.

Dien ruwen snauw vertrouwde Dirkje niet. Giftiger, moedwilliger en baldadiger ging hij door, zonder intooming:

— Mot da doerak mijn dan kleum geife?... Sa 'k er tug ker-refe tussche Paasche en Pinkstere ... Se kon tüg me schaduw nie fange!

Overwijs keek hij; manachtig hoekten zijn kinderschoudertjes en zijn keelmuziek gromde zwaartjes.

— Barendje ... die leeleke ferkleffer heit me verraje ... dat oploopie!... Hei jij 't gedaan?... seit Cor. Maar ikke slaan nie om!... Ikke seg noppes... Toe komp moeder inswaaie mit Tante Neil en aume Stijn... Ay jee, aume... moeder heit beginne te nostere teuge Cor.. . 'n relletje... se heb d'r teméé kenne wurrege... Seit se... hou jij je dobber bij je en drijf nie af ... betaal jij hullie?... Jij bint 'r auk 'n durfal... 'n koene jager . .. feur 'n trekskuit!... En toe,... toe gooide Jaapie mijn'n dooje goudvisch op me kake... Ikke,... pats, pats op se neut... steekt-ie mijn 'n pen in me gate. Kreeg hij muim van Cor . .. Toe heit moeder haar angefloge en geskreeuwd ... as suster sijnde mag je je eige skame!

— Wat? — schrok Manus.

— Hep Corry moeder soo op de mat gedrukt... die leek paarddronke ... Tante Neil hong d'r tussche ... waar aume!... immes waar! En ... en vader ... vader heit sitte griene bij se dooje duifies.

Weer zonk een stilte in. Manus hevig bewogen, luisterde maar half en dacht alleen aan Corry, terwijl Dirkje doorratelde; méér met de modderknuistjes en vlamoogen dan met zijn mond, iets vertelde van samengeknutselde muizenvalletjes, van pop-penbroed en van hondenscheerderij. Manus hoorde niets. Zou Corry nog om hem gedacht hebben? Al maanden nu was hij

Knurf: slaag. — Skroei: honger. - Kleum: slaag — Verkleffer: verklikker. — Nosteren: opspelen — Oaten: oogen — Muim: ransel