Menschenwee, Eerste boek, Winter

65

lucht om te ademen. Bij elk nieuw verwijt sidderde ze, voelde ze in zich 'n angst van 'n rat die achter traliewerk wordt opgejaagd, wou ze zich ergens aan vastgrijpen, waaraan ook.

Vanmiddag zat ze in 'r donker hoekje, stil schemeruurtje, rustiger, nou ze geen verwijt-stemmen hoorde, veiliger zich voelend omdat 'r duisternis om 'r heenlag. Vandaag was alles weer beter gegaan. Ze had veel meer onthouden, voelde zich ook vrijer in 't hoofd, ruimer, en stiekem had ze zich voorgenomen af te zien van 'n nieuw doktersbezoek, omdat van zelf de boel wel zou beteren. Heel even blij zat ze in 't donker, dat ze nou wat minder gespan om 'r schedel voelde, dat ze weer veel gemaklij ker op de namen van de menschen kon komen, beter op 't eten had gelet, weer veel van 'r huishouding zag.

'n Adem-zware stemmings-stilte suisde door 't warme achterend, paffig-warm en pik-duister. De smidse stond stil aan overkant. Dirk en Piet ronkten lichtelijk tegen muur-duister aan. Guurt zat roerloos, denkende aan 'n stoeipartij met 'n paar heertjes van de sekretarie, kale ventjes, die in hun heerige poenigheid diepen indruk op haar maakten. In d'r berekend verzet tegen haar rijke, waarop zij loerde, die doodelijk van 'r was, had ze afspraakjes gemaakt, voor donkere laantjes-wandelingen om de tuinderijen. Maar zij wist wat ze deed, bleef zonder hartstocht. Ze zou zich daar niet te grabbel gooien, zooals zooveel meiden van de plaats, voor en zonder geld. Alles was fijn spel bij 'r, berekend op prikkeling, nou es naar de Wierelandsche Harmonie, dan naar de kemedie. Daarvoor gebruikte ze allen, loerend toch op één. Al was heel Wiereland nijdig op 'r, scholden ze 'r uit voor scharrelaarster, 't liet 'r koud, ze wist wat ze deed.

Ouë Gerrit was uit den dorsch naar den stal gesjokkerd.

— Heé Guurt, 't lampie!.... schreeuwde ie zwaar-hol uit den grooten stal, 't achterend in, waar z'n stem geweldig in het duister kamerke stortte, tusschen de schemermenschen, in de paf rust. Gauw had Guurt je 'n lampje op schouwrand boven den stalhaard geschoven, haastig weer in 't donker terugwijkend. Ze zat zoo lekker, zoo lekker d'r kansen te berekenen.

5