Menschenwee, Eerste boek, Winter

332

Dirk en Piet keken naar de driftstappen van den Ouë. Nooit hadden ze 'm zoo bleek en woest-vertrokken van gezicht gezien, bij 'n oogst-tegenvaller.

— Nou Ouë.... wa' hai je? Je sien puur 'n laik ! hou je kalm ! aa's 't eene teuge loopt, loopt miskien vaif mee, goeiigde Dirk.

•— En de sinte !.... de sinte !.... de dokter hep weer 'n hypeteekie nome op main grond.... veur skuld van moeder en Piet.... en de sinte.... aa's d'r strak-en-an de landheer komp !.... bai main hoale sullie de sinte.... jullie suip moar.. suip moar.. hep lol in Amsterdam.... ho ! ho !.... ho ! ho ! jullie gokt d'r op los. . .. moar ikke.... ikke stoan d'r veur.... aa's de boel veur de wereld lait !....

Woest staarde z'n vergramd kindergezicht de kerels aan. Nijdig, ingekrampt, met grauw-bleeken kop, liep ie 't erf op achter-end in, om wat te drinken.

Guurt met 'r rokken de hoogte ingesjord, in knoopsel achter haar schortbanden, klomp-kloste drentelig en druk op 't be-klinkerde erfstraatje, sjouwde met kommen en waterbakken heen en weer, bukte telkens, — met één been stevig neergeplant op den grond, het andere, wijd opgelicht in kuitstrekking, — over put heen, in rammelige bonken wateremmertjes öpbeurend en leegspattend in klettering over 't straatje. Om 'r heen klaterde en bruiste 't water. Ze schrobde in zwaren boen, forsch, met d'r dik-bloote armen in heftige stooten vóór- en achteruit, dat harige bezemborstel griste, siste en schuurde, 'r zwaar lijf te waggelen stond van drukke doenigheid. Den Ouë had ze net zien aanhollen, bleek en haastig. —

— Wa' is dur ? zong met Wierelandsche intonatie 'r stem.

Gerrit was doorgeloopen, zonder antwoord, recht op 't achterend af, met verblufte achterlating van stomp-neuzige klompen tegen drempeltje. — 't Maalde en draaide in z'n kop, of ie zoo 'n beroerte zou krijgen. Vast en seker gong ie noar de grond. Nou móst ie dood.... dood !.... Daar had ie nou juist angst voor, schrikkelijke, klemmende angst, die vastschroefde iets in z'n keel, dat ie geen lucht kon krijgen ; die zwaar plette op