Menschenwee, Eerste boek, Winter

ELFDE HOOFDSTUK.

Met wilden schrik in z'n oogen kwam ouë Gerrit 'n paar dagen later op 't land, achter z'n huis uit, op Dirk en Piet af die tusschen de boonen schoffelden. Kees hurkte op 't paadje, met z'n groote handen snel tusschen het sierfljn uitgeknipt wortelenloof, wiedend.

— Nou maa'ne, klonk ontsteld Gerrit's stem, daa's 'n bakkie! Hoho.... hoho !.... 't raip in de heule keet oarebaiê.... op 't Duin bai de oarepels !....

Z'n stem beefde. Meer kon ie niet uitbrengen van ontroering, keek ie pal in verbaasde oogen van Dirk.

— De heule keet!?.... tien aggele ?.... donderejenne.... komp gain duut van t'regt....

■— Wa hoek, vroeg Piet suffig na, die al broeide in de warme zon, en kreukeltjes trok in z'n gezicht, als om beter te verstaan.

— Nou de heule hoek in 't Duin.... hoho ! heule blad f'r-vrete !.... aa's kittels stonge de vruchies.

— Main kristus, riep Dirk, nu pas angstig bewust wordend de schade, daa's 'n bakkie, da' mo'k sien!!.... da' mo'k hoaring of kuit van hebbe !....

— Sien ?---- sien ?.... huhu ! d'r is niks te sien.... en

wait öp sitte de slakke hier duimdik in de kole.... Rooit noa niks ! noa niks !

— Moar, komp 'r t'met rege, schreeuwde Piet, bestig veur 't raip !

Bezorgde klank zat 'r in 't gepraat. Dat was oogstverlies!' Ouë Gerrit voelde dubbele benauwing. Voor zich uitstarend suffig, stond ie te berekenen hoeveel 'm dat schelen kon_____