Menschenwee, Eerste boek, Winter

3i7

,,Uitklaiie".. gilt me 't lieve mensch !. . ,,Nee maan, dan is uwes an 't verkairde ketoor".. En, verdomd! wild staat ze op, rent de deur uit, trappe af... •op straat.... Ha.. ha-ha ! wat 'n volkje, 5a m'en fiche !.... ha ! ha ha !

Ouë Gerrit half maar begrijpend, lachte gemaakt mee. Hij had ook wel gehoord, dat dokter Troost, al jaren weduwnaar, niet één meid met rust kon laten ; dat had 'm Guurt nog pas gezeid.... Mos s'n aige skoame.... soo'n oue rot.... Niks voelde ie zich op z'n gemak nog.

— Nou, moar aa's dokter nou erais wil komme !....

■— Met alle genoege vader !.. .. ik zal er vanmiddag zijn, tegen drie uur, — maar vertel eens.... hoe staan je zake?

— Mi't waif.... maint uwes ?....

— Ajakkes kerel nee ! jou eige zake. Jij. . had laast dat stuk grond motte neme.. .. kuikens zijn jullie. ... je had al veel eerder van de Beek motte weg zijn.. .. zet je hoeke vol aarbeie, dat is winst....

Gerrit voelde zich altijd stikbenauwd, als dokter over tuinderij begon, en over grond. Wel twintig tuinders uit de streek, die hij kende, had dokter 'r met alderlei aanraadsels op die manier ondergebracht. En aa's dokter 'm zoolang ankeek.. .. was ie nog banger.... dat ie alles in z'n oogen merken zou van z'n spulle, z'n gannefe.... je wist nooit wa' soo'n man an je ooge sien ken.... puur soo'n geleerdhait....

— Joa.... joa.... moar.... viere en vaif.... en nie genog, schuchterde ie verlegen.... ikke hep de loodpot nie, dokter ?.... ikke nie !

— Zoo-zoo, nou, zijn jullie kerels, d'ris nog meer land, voor je zoon Dirk.... 'n prachtig lapje.... van mijn.... ik hep 'r mooie huisjes bij gezet.... voor jullie.... twee kamers gelijkvloers.... twee bove.... zolder.... schuur.... ruim.. maar mooie.... jonge koopies !.... Maar apropos.... hoe zit 't met m'n rekening vader ! Ik mot nou vange man ! Je weet, nog 'n paar dage,.. of als de aarbeie 'r zijn ?

Ouë Gerrit had gevoeld, angstig, dat 't daar op uitdraaien zou. Daar had je 't gedonder al. Wa nou____ Wa-nou!