Menschenwee, Eerste boek, Winter

3!6

gepunte boord, loerden z'n half dichtgeknepen oogen, kleintjesbijziende, rond. — En joviaal, baste z'n stem, diep, welluidend :

— Allons donc ! Ouë wat is t'r ! vertel op !

Ouë Gerrit was door vriendschaptoon van dokter altijd overstuur. Hij wist nooit goed, wat ie met hem voor had, en hoe ie z'n antwoord moest aanleggen. Was ie vriendelijk terug, dan keek dokter norsch. Bleef ie stijf, dan lachte dokter 'm uit. En nou, zoo heelemaal diep in dat prachtige huis. Van verlegenheid trok ie zich aan de baard, haakte ie z'n handen door z'n zilveren lokken.

— Joa.... ka ik es dokter.... 't waif laikt puur daas! se hep.... wullie hewwe.... vier en vaif en nie....

— Zoo-zoo, zoo-zoo, is 't zoover !.... Allons ! en verder,.. kuchte ie uit z'n hoogen stand, strak-lcippig in loer, met z'n lichte oogjes op Hassel neerkijkend.

— Ikke hep soo.... bai main aige docht.... aa's da'.... hoho.... aa's da' 't waif miskien bestiges in 'n gesticht sel konne.... sai bevuilt d'r aige.... Guurt,.... Guurt.... hoho....

— Wat Guurt ? gretig vroeg dokter !

— Guurt f'rdrait 't langerst, wil d'r aige bereddere.... en niks.... heulegoar niks blaift d'r meer in d'r kop....

— Kom-kom dat proatje van 't gesticht is 'n bêtise vriendje, ^,n stommigheid.... Jullie leeke, jullie zégt maar; 't wijf mot hulp hebbe, voila tout! En jullie kijkt misschien niet heel best naar 'r om.

— Joa,.... aa's dokter.... aa's dokter....

— Ha.... ha.... ha ! schaterde vettig zinlijke dokter, jullie bent me 'n volkie, jij oue schooier ! Daar net had 'k er nog een hier van den polder. Die had zes kwartier ver geloope,.. Ze klaagde van koorts.... Is me daar ook 't landje ! Allons donc !... . 9a ira !.... Ik vraag of ze pijn heeft!.. bliksems !..

'n donders aardige meid---- met 'n fraicheur ! prachtig !----

Ze zegt, nee----dokter---- Nou is daar alles., hm! hm!..

malarialand ! alle duivels wat 'n streek ! Ik zeg tot 't meisje. Klee je maar uit meid.... Ik zal je buik es onderzoeke.. • •