Menschenwee, Eerste boek, Winter

298

gevoel, kwam ie zichzelf opporren ! Wat donder ! wa' kon hai 't helpe !.... Aa's s'n waif 't 'm zuur moake gong, sou die d'r van mekoar splintere.... En aa's d'r moer wé.' sai sou die d'r 'n kruk op d'r test stuksloan....

Gram-zwaar in barsche-zwijg, stapte ie in, kwakte zich op bed, zonder 'n woord, zonder Wimpie zelfs te durven aankijken. —

'n Week later klompkloste Kees weer in den avond, den weg naar zee af, opgeruimd en veerkrachtig. Dirk, z'n broer, had ie gesproken.. Hij kon meehelpen. Ouë Gerrit had gegromd, en bang-strak gezeid, dat als Kees op 't land stond er ongeluk kwam over 't huis. Maar Dirk, Piet en Guurt waren vóór 'm, hadden geantwoord dat ie hongerde, dat 't zoo niet langer blijven kon ; dat 'r te veel werk was voor hun handen, dat 'r anders toch 'n vent gesteld moest worden, daalder daags.... En Kees was al heel blij als ie zeven pop kreeg voor de heele week. —

Nou liep ie rustig naar huis, blij om Wimpie, dat ie eindelijk, eindelijk heel stil kon zeggen, dat 'r wat was, dat ie 'm aan kon zien, en z'n wijf 'm nou es niet kon uitschelden, waar 't kereltje bij lag. —

Zoet woei lenteavond licht z'n longen in, en telkens even rekte ie zich de spieren, spande ie z'n kracht, om vooruit te weten of ie 't nog wel uithouen zou, of ie nog wel wieden, kruipen, hurken, harken en spitten kon in den grond. —

_־ Volgende week stond Kees op de Beek. — Z'n vader had 'm niet gegroet, niet aangekeken zelfs. Ouë Gerrit wist dat Kees kon aard wroeten in de tuinen als de beste, maar hij had gruwelijk 't land aan 'm, was bang voor z'n spullen en Kees' geloer; geloofde stellig dat 'r ongeluk op 't huis lag, als hij in z'n nabijheid werkte. Toch, Dirk wou Kees hebben, hield wel van den kerel, zonder vast zich rekenschap te geven, waarom. Blij was ie, dat 'r 'n paar flinke handen meewerkten, nou de Ouë maar weinig meer hielp. En Guurt had Kees 'n gehavende broek van Dirk gegeven, met schoone kiel.