Menschenwee, Eerste boek, Winter

273

plompten weer met zwaren druk op bed-randje van wortels.

— Seg Nailis, wa droai je d'ruit.... wa' goan da' vlug !

•— Se heppe main nie vlugger moakt, lachte ie met guitigen kop éven opgeheven uit wiedbuk.

— Hier-op-pan ! hee ! je hakt puur mi je poote in de wor-tele !.... f'rwa' hai je gain klompe ?....

't Manneke bromde wat. Z'n klein bruin knuistje rukte door, vuil uit den grond, in snelle grabbeling steunend op andere hand, gestrekt onder z'n ingehurkt lijfje. Plat op z'n knieën schoof ie voort in buk, al driftiger en gejaagder 't onkruid voor zich uitsliertend op paadje. Smerige kielmouwen slobberden laag over z'n knuistje op den grond, z'n polsen en hand half bedekkend.

— Hee boas.... boas, schuchterde z'n stem.... hai je nog 'n pruimpie.... je hep 't b'loofd !

— Bé-jai-'t-Hain !.... hier! pakkan.... kanteloep!

Gretig propte ie met z'n vuile vingertjes tabakskrul samen

uit koperen doos die Piet, naar achtergedraaid 'm voorhield, en gulziger nog bultte ie propje z'n mondhoek in, zuigend, zuigend, dat ie kwijlde van genot.

— Ka je d'r nou puur teuge.... je hep 'n kleur aa's 'n vuil hemp....

— Ho-je-mie !.... ho-je-mie ! schaterde kereltje hoonend, met woeste hand langs z'n kwijlend mondje strijkend,.... ikke rook t'met van main sevende joar.... g'laik op mi foader ! enne.... main broertje van ses pruimpt wa' stefig!.... En Kloas Dirkse.... Dirkse hep 'n.... soontje van.... vaif.. .. die rookt aa's 'n skoorsteen.... t'met .... vast woar !

— Nou, da' pak skeef uit.... da pak skeef uit mi jou,.... dolde Piet, snel wiedend, rondstrooiend z'n onkruid op de paadjes.... jai bind d'r nog slimmer.... nog slechtiger aa's ketoen van twee sint 't el....

— Hier-op-pan! lachte schalksch het mannetje.... ik bin alletaid thuis.... waa'k woon? Bikkepad.... nummertje soek moar !....

Ouë Gerrit sjokkerde achter Piet om, lekker zich voelend

18