Menschenwee, Eerste boek, Winter

264

an de Beekerweg.... En kaik doar die kant van 't groote bosch.... al die iepe doar.... en die popels !.... En doar midde in.... de bolleakkers !....

Ja, nou ie zoo keek Ouë Gerrit, wijd-om, tot aan de boomdiepte van 't bosch, prachtig wijd brok land over, nou giftte 't duivelsch in 'm dat ie hier af moest, 't beste stukkie. Met 'n handje mest was 't altijd klaar. Als ie z'n lappie in 't duin, mit aarepels en erwten nou nog moar houen kon ?.... Moar kristis.... wa' had-die f'doag tug in z'n kop.... t'met allegoar sorgseurderij !.... Ho.. ho.. daa's puur daas.... héé !.. da gong tug stil s'n gangetje.... Dan moar de boel veur de wereld.... Aa's tie de loodpot had van s'n broer, waa's tie d'r allangerst van deur gonge.... kaik die hep nou vlak noast

sain hee, s'n bunder.... Moar, wel neenet____die gong d'r nie

of !.... die betoalde meerer !.... Moar wa' kon 't sain bok-keme____ Hai had sain genot.... da' wist puur g'n sterveling.

Weer stilletjes strakte en trok ie z'n lijn over den roestigen kluitigen grond, een steek omgelegd en Dirk bleef z'n zwaren blauwigen erwtenplanter lichten met eiken trap van z'n reu-zigen zandklauw, duizend donkere gaatjes in den rullen, bronzenden spitsgrond prikkend. Overal lagen hurkende kerels in blauw en brons gekiel, op de nog woest-bronze aarde, tot schemer graaiend en kervend met d'r brons-reuzige handen ; de aarde, die stil-ontzag'lijk zich liet gleuven en pletten, verhakken en uitdelven door de noestige mensch-werkertjes.

Den volgenden dag was Ouë thuis gebleven. Hij had kou gevat in den Maartwind. — Dirk stak de bedjes af, lei de paadjes glad, groef en wroette in 't zand, met hartstocht en lust en harkte in sierlijk-lichten zwaai, grondbobbels en kluitjes gelijk over de bedjes, luchter scherend met de beklonterde harktanden, in zweefkringen langs den grond. — Elk bedje, onder zijn hand, kwam prachtig gelijk te strekken, met recht afgelijnde paadjes ertusschen gediept en telkens kleurde onder z'n schoffel en hark, de bronzige zandgrond in lichtigen roest-tint, fijntonig geschakeerd van afschoffeling en aanharking. In z'n stommen arbeidstaar lag werkgenot, om netjes te zijn,