Menschenwee, Eerste boek, Winter

!77

lucht, tusschen boomen, onder struiken vaalde schemer, de kerels angstiglijk omprangend, in onrust geknield daar, op dooien grond, rond kermenden gewonde. Het bloed bleef vloeien, zwaarder, donkerder. Met 'n zakmes had Dirk 'n stuk van Piet's hemd afgeritst, bond ie snel-zeker, onder kreun-week stemgehuil angstigend uit den donkeren struikenhoek, het vuile linnen om z'n voet, dat nog maar enkele droppels bloed versieperden. Nou zou ie 'm even probeeren op de been te krijgen. Onder z'n oksels lichtte ie 'm op, maar Piet, grauw-bleeker, in koortsig angst-gezicht, bleef hang-staan.

— Verdomd, kerel, kreunde z'n stem smartelijk ingehouen huilend, 'tgoan nie.. 't goan nie.— Slap z'n karkas zakte in. Meewarig en angstig vochtigden z'n oogen om meelij en steun.

— Wa' nou ?.... wa' nou, bromde Dirk.

Aa's de Ouë nou es effe 't bosch ingong.... Hai mos eerst nog eris skreeuwe....

— Héé____ hahooo !.... is d'r niemoand !

Droef-zangerig vereenzaamde z'n stem-galm weer in 't avondlijke mistgrauw.

Piet ingezakt, lag weer sidderbleek op z'n rug, korte benauwde ademhalinkjes uitstootend, met z'n bange oogen 't scheem'rende luchtgewelf boven 'm instarend. Koorts-vuur schroeide rillingen door z'n lijf en daarover kilde mistguurte. Plots van het pad, donkerden tuinders voorbij, gebukt-simpel met vorken, hakmessen en zen-boomen op ruggen, droef-sjokkerig ingaand tegen 't late licht.

— Hee, schreeuwde Dirk, is Limmer doar mi sain kar ?

Mannen duisterden van zijpaden, uit den zwakken mist naar

'm toe.

— F'rek wie lait doar ?

— Piet____ hep s'n aige in been hakt---- hakmes is s'n

poote uitvalle.

Bolk stond naast ze, krom-klein ingezakt onder gereed-schapszwaarte, nasalend dat ie de kar gezien had.

— Saa'k d'r effe hain roepe____wacht kaik !----doar hep

ie sain temet.... Limmer.... ! Heé Krelis !

12