De Jordaan, Mooie Karel

475

het paard niet vangen. Het was een dol tafereel. De logge, wankele Thijs stond met een lief, zoet pruimenmondje maar aldoor: Corrie, Corrie, Corrie tiï roepen en zacht te fluiten. Even rillend en huiverend de huid, bleef het paard staan. Stil ontdeed Thijs zich van zijn klompen en sloop naar het beest zijn staart. Maar nauwelijks was Thijs genaderd, of het dier, joep, rende schuw de wei in. De vier andere Jordaansche kerels probeerden hetzelfde en het dier wierd door de mannen van alle kanten opgejaagd over de zonnige wei. Ze zweetten en vloekten en het leek een tragische klucht voor heel saamdrommend Volendam. Thijs beweerde dat ze niet op zijn schaduw mochten trappen; konden ze hem vangen en al maar liefkoozende naampjes bedenken. Telkens namen ze een keilertje en veegden het zweet van hun gezicht. Zoo een dol gedoente voor een beest,... nee, het was niets voor Thijs. Al was hij nog zoo trotsch een paard te bezitten, dat ging te ver. De Volendammers verkneuterden zich van den lach en Thijs wierd overal de ruiter van de Dwarsstraat gescholden. Hij wrokte en vloekte en uren gingen voorbij, terwijl de dure garnalen op de kar stonden en verkocht moesten worden in Mokum.

Eindelijk gelukte het den voerman het beest te grijpen en met een groot touw te omstrikken. Met behulp van de lachende Volendammers, wierd Corrie tenslotte overmeesterd.

Maar voor den wagen, alsof het beest het er zoo om deed, liep het weer mank.

— Die fuile treiter... die linke trut!... schold Thijs,... nou hep-ie oogkleppe... en nou is-tie weer mank.

Op het land konden geen tien duivels het bijhouden, en voor de kar stond het te strompelen. Och, och, wat was hij begonnen. Zijn kameraden zelfs gingen hem voeren, in het ootje nemen, vooral toen Corrie al manker en manker voortsjokte. Ze kwamen nauwelijks vooruit en het beest beet in kramp op het dikke gebit.

Eindelijk, toen de markt al lang was afgeloopen, naderden zij Amsterdam. Thijs verkocht op de Lindengracht nog

Voeren: bespotten. —