De Jordaan, Mooie Karel

433

oogen die glansden en gloeiden. En hij zoende hijgend en half-bedwelmd haar mond en zoog het leven van haar rood-weeke lippen over op zijn uitgedroogde lippen. Zoo was hij toch met haar saam op een woeste, eigengerechtigde en booze manier, gewelddadig en met een overheerschende, zieke drift. Zoo lei hij toen zijn worsteling, zijn marteling óver op haar...

Maar plots ging er een siddering door Karel's vuisten en stoof hij overeind, alsof hij stikte. Zijn gezicht kreeg een blauw-grauwe lijktint. Zijn oogen begonnen dol te groeien in zijn koortsigen zuipkop. Al de meiden en kerels deinsden hevig verschrikt achteruit. Giljotien greep naar zijn mes. Want hij had Karei pas weer gek gesard met zijn peetschap... Daar stond weer de oude woesteling Mooie Karei rechtovereind, alleen door Frans Poort te sussen. Want al wat hem in den weg trad greep Burk vast, slingerde hij neer of wurgde hij met een afgrijselijke moordkracht die de meiden deed gillen van angst en benauwing.

In die uren alleen bracht de donkere, stille dreigblik van Frans Poort hem tot bedaren. Ook nu weer stapte Frans op hem af en Karei Burk, bevend, ellendig-gebroken van heimwee, verdriet en folterend wroegings-gevoel, zonk in elkander met zijn armen op zijn trillende knieën en zijn bevende knuisten voor de brandende duizel-oogen gewrongen.

Door zijn schouders stootten zenuwschokken en hij schreide als een knaap, verborgen, in schaamte en martelend wee.

Mooie Kar-