Het Volk God's, van Armen en Rijken

:492

klantenkamertje in de monsterzaal van een éérstehands-makelaar der Deli-maatschappij, om te bridgen.. Vooral in de inschrijvings-maanden Maart tot Juli, verdiende hij zijn brood in het ״zweet zijns aan-schijns". Drie ״wagens" had meneer Bienema, en zijn huis was pas herbouwd door den grootsten architect van Amsterdam. God, god, de zwoeger! In zijn tijd had Jonas zoo een afvallige... wat?... Zijn tijd?... Alsof hij daar zóó-maar met zijn ééne been nog stond op de plank van een diligence en met zijn andere, op het treêtrapje van een vliegmachine!...

Johan Bimema sprak door, droog en dor als zijn uitgemagerd gelaat en zijn verslinkenden keelkrop, die danste tusschen zijn wijd-lage boord, onder het spreken.

Er klonk onderdrukt gelach ergens in een hoek en verveeld gekuch. Allen keken óm naar Irma Roos en Karei van Dalen, den journalist, die smonselend zaten pret te maken en cigaretten te rooken.

De gasten verademden, toen de machtige tabakker

Johan Bienema zijn gegraveerd glas hief en met een eildronk op Henri's en Esther's gezondheid, eindigde.

Bij den rooden Bordeau, kreeg Aston Clifford het woord. Hij had nauwelijks zijn vleesch verorberd. En hij haakte naar den asperges-schotel die juist rondgediend werd. Clifford had het land!

Aston verrees als een reus, lichtelijk waggelend en lillend. Maar eerst keek hij, zonder het te willen, vernietigend naar Herbet Payne. Dié ontstelde van zulk een woedenden dreigblik... Toen stootte Clifford uit:

— Rozenheim... Henri... je bent brutaal, je bent claver... je bent gewikst, je bent slim...

Weer keek hij dreigend naar Payne...

— Al ben je geen schmeigelaar en niet hardvochtig,... voor mij ben je de allereerste kracht onder al je menschen, en al de groote Amerikaansche importers en onze Amerikaansche Huizen drinken op je welzijn...

Wij drinken op je hooge Onderscheiding...... Leve

Henri en zijn eega...

De reus zonk weer neer op zijn gedrochtelijke