Het Volk God's, van Armen en Rijken

VEERTIENDE HOOFDSTUK. I.

Mr. Leo Rozenheim, heel slank, in edel-getailleerde smocking, het fijne gelaat door heimelijk-vermees-muilde ironie gescherpt, ging vele deftige en ondeftige gasten tegemoet en vóór naar den grooten salon en het heeren-vertrek, op de eerste étage.

Eigenlijk had Mr. Leo stierlijk net land! Emotie-looze Mr. Leo minachtte al die muf-burgerlijke ver-jaarspartijen, die saai-sentimenteele, herinneringen-opdiepende zeur-feesten. Hij verafschuwde al die sentimenteele kwebbelaars, die luidruchtige kletsmajoors en tjoktjoks... Hij walgde van al die klefferige en kleverige felicitaties van zweetende meneeren, die zijn vader wel konden vervloeken, uit afgunst en nijd op zijn rijkdom, positie en om zijn pas-gekregen, buitenlandsche, hooge onderscheiding. Leo lachte altijd weer om hun uiterlijke voornaamdoenerij en voos-huldigende belangstelling.

Mr. Leo neuriede Bonsetiaansch:

J'ai rencontré une femme de bois en noir...

Maar vandaag onderwierp Mr. Leo zich mak aan het lot, wijl hij vele lieflijke meisjessnuitjes te zien zou krijgen en om Prof. Kranenburg te ontvluchten, van wien hij, met een kirrend-vrouwelijk Rechten-Candi-daatje dat hem gruwelük verveelde, anders een hoofdstuk over de regeling der administratieve Rechtspraak zou hebben door te nemen...

Vele Amerikanen en mondaine Fransche dames en heeren, bracht Mr. Leo regelrecht naar den jubilaris. Een bekend journalist met even befaamd Joodsch boemelaar-acteur, ״jong en teeder" van hart, leidde hij echter naar de bibliotheek en rookkamer op de tweede étage, waar vele grasspriet-slanke dametjes» intieme vrienden, aartsgezellig-geleerd, in futuris-