Het Volk God's, van Armen en Rijken

:436

in een heilig licht. Alles trilde aan hem, hevig bewogen.

Rebecca bestaarde haar vader bijna ontsteld. Nooit, nooit had ze hem zoo ontroerd en zoo vervoerd-vroom gezien. En toch zóó lief en menschelijk, zoo innig-smeekend.

Josua wist niet meer wie er om hem heen stond. Luisterde zijn broer? Keek Rebecca? Gromden de jongens? Hij wist het niet. Al het prangende verzet in Salomon scheen te slinken. De angst in oom's groote oogen begon te stillen. Hij besefte al dieper, aat hij bij Sabbath-schennis een misdaad zou begaan; de engelen des Allerhoogsten krenken.

Josua maakte een bewogen zegengebaar over Salomon's hoofd. Tranen sprongen zijn oogen in, van blijdshap en een Schalom alechim prevelden de lippen. Hij fluisterde, toen Rebecca naar het keukentje liep, met den vinger aan den mond:

— Ikke heb nog 'n paar cente voor Rebecca gespaard, weet je?...... Sst!...... Voor as z'ereis trouwe

gong...

Josua, met bevende handen, slikte een snik weg. Korzelig dat hij zich niet voldoende beheerschte, snauwde hij zichzelf toe:

— Maar jij Salomon, gaat vóór... sjemabenie!... Me compehero de banke!... Jij gaat vóór... de rechte soort!... Ik zou geen rustig oog 's nachts meer hebbe toegedaan!... Niet jij redt de Sabbah, maar de Sabbah redt joü!...

IV.

's Avonds kwam tengere Igmaniz een tephiloth terugbrengen. Als oreach werd hij ontvangen.

In de Zanddwarsstraat klonk harrewarrig vrouw-burengesprek, over en weer de huizen, van boven- en beneden-verdiepingen. Bewoners zaten buiten, op stoeltjes en krukjes, af te koelen. De radio zong heesch en gillend. Een hond jammerde ziels-martelend op het duisterende asphalt. Schaduwen slopen onder puien en smalle kozijnen.

Schalom alegim: vrede zij u. — Mecompehero de banke (corrfpanheiro de banco): buurman in een rij, in de Synagoge. — Oreach: gast.