Het Volk God's, van Armen en Rijken

:403

Ieder liet zijn vliegtuig op! En ieder roemde eigen piloot.

Toch besefte Leo, dat het in tegenwoordigheid der

froote buitenlandsche cliënten ging óm Moro en tégen loro, zonder dat diens naam genoemd en zijn wandaden gesignaleerd werden.

Met opzweepende woorden herinnerde Henri aan den status quo, die zooveel wrange verbittering en woest gemor onder de werklieden had verwekt. Terécht, naar hij meende. Want de overeenkomst tusschen juweliers en Bond, om wél procentelijk vei-hooging toe te staan, maar ze vooral niet vast te leggen in tarieven, had Henri persoonlijk altijd scherp afgekeurd. Hij gunde, bij verschuiving van personeel, individueel loonsverhoogingen aan goede arbeiders, al werd zoo iets ook een soort van bedekte aftroggeling van werkkrachten gescholden. Bond en juweliers echter besloten anders; aanvaardden den status quo...

Robert wilde iets in het midden brengen, met een blik op Moro's valsche heldhaftigheid, maar door Leo werd hij onverwachts toegesproken. Het verbrokkelde zijn impuls.

Henri beweerde, dat alleen door het status quo, de arbeiders niet mee hadden kunnen doen aan groote winstvormingen. Een tragische saamschakeling eigenlijk van toestanden. Zij kregen nergens minder, maar ook nergens meer, terwijl allerlei soorten van werkgevers in winst-bedwelmingen, in een roes van verdiensten onderdoken...

Bernard van Beem's oogen lichtten en snel viel hij in:

— Ja maar... al scheen deze rem tegen de loonsver-hooging een nadeel voor de werklieden, daar stond toch tegenover, Henri, dat de A. N. D. B. op veel gereedelijker wijze en herhaaldelijk, procentelijk loon-toeslagen voor alle werklieden kon verkrijgen... De werkgevers-organisatie......

— Best, best... maar toch was het onbaatzuchtige besluit een belemmering in verdienste toén, voor de arbeiders......

Moro's rechtervoet begon te dansen van zenuwdrift. Oppassen... zijn hart! Hij vond het een paskwil, dat