Het Volk God's, van Armen en Rijken

37 9

aftobbende moedwil en wrang behagen in zijn wreedheid; een soort biecht-ontlokking onder chloroform-masker. Telkens viel Leo's wezen voor Henri open; zag hij den, in andermans geheimen wroetenden, wetsgeslepen praktizijn, het heet-hebzuchtige Joodje; dan weer den trotschen aristo, die met een ontstellend raffinement, met intellectueele fijnheid en scherpte, spotte, hekelde en zich altijd weer opstandig verzette tegen ouders-gezag en maatschappelijke onderwerping.

Het schokte Henri en bracht groote onrust, omdat hij toch onuitsprekelijk veel hield van zijn kind, dat steeds bleef weigeren in de zaak te treden.

Leo, koel-sarcastisch, met kervende stem ging voort:

— In zooverre wél eerlijk... en een ,,hooge taak"... wijl een gedagvaarde borg, doorluchtige reparateur van reputaties wordt...

Plots schoot Henri met hoog-bevende, krampachtige stem en een heerschgebaar er overheen:

— En ik weiger, over dit onderwerp je nog langer hier aan te hooren, Leo!

— Maar Papa!... Blaas geen taptoe alstublieft!... Géén zelfverblinding... Uw stem klinkt betooverend,

dat wéten we. Symptoom van lichtelijk narcisme......

Maar ik bid u, Papa... het gaat toch niet om mij! Ik vrees uw ban en uw schoone stem niet, al verbeur ik er mijn heele portio legitima bij! Ik ben niet de

gedaagde...... Het gaat over den authentieken, den

eminenten blondrossen knevel, ,,weshalve", zegt jurist

Mr. Polenaar....... over den toenmaligen juwelier

Zwartgaren, de torso-colom van den Kaapschen tijd, als ik het wel heb...

Moro grinnikte zacht en wreef zich vergenoegd over zijn scherp-vooruitstekende kin.

Leo rekte zich op...

— Onze aandoenlijke conversatie wordt überhaupt ontwricht door uw vaderlijken toon en is interlocutoir gewezen...

Henri kookte onder Leo's tergend spelletje met proces-juridiek...

Plagerig vervolgde Leo, plots nü met een donzig stemmetje: