Het Volk God's, van Armen en Rijken

TIENDE HOOFDSTUK. I.

Henri Rozenheim schelde zijn tweeden boekhouder Bongers, met een tragisch gebaar alsof hij den elec-trischen stoel bediende. Toen zonk hij diep weg in een wanstaltig-grooten club-fauteuil, waarvan de bruin-lederen rug tegen den deur-ingang plompelijk opzwol.

Rozenheim rookte zich den Olympus op in blauwen wolkdamp. Rooken en overpeinzen, waren voor hem één verrichting. De rust van zijn privé-kantoor bracht Henri altijd ,,dichterlijke betaal-stemmingen over den kringloop der duiten",... spotte zijn zoon, Mr, Leo.

Een klopje.

Tweede boekhouder trad binnen, schuw, stil als een schim.

— Meneer Bongers, ik wil de eerste uren door niemand gestoord worden!

Boekhouder, bij den drempel, kuchte en knikte. Zijn helgroene, angstige oogen zochten schichtig iets en zijn o-beenen trilden. Van Rozenheim hoorde hij alleen de bevelstem en zag hij slechts sliertige rookwolken, bijzijden den geweldigen fauteuil.

— Doe alsof ik op reis ben!

Boekhouder Bongers' smal rugje kromde beleefd.

— Ik kom ook niet aan de telefoon... voor niemand, de eerste uren!

Boekhouder boog al dieper en naarstiger voor de rookwolk.

Plots veranderde de gramme, bevelende zakenstem ״van Henri Rozenheim; trilde er een warmer klank van gemeenzaamheid in...

— Zeg eens, Bongers......kom hier......Neen, vóór

me...... Zijn je belasting-moeilijkheden opgelost?

Bongers, scnuw, trad den olympischen damp in. Hij stotterde beverig, met schriel geluidje: