Het Volk God's, van Armen en Rijken

239

sisten dreunend botenmotoren. Hevig zwalkte en golfde het water, soms plots !azuurblauw van olie en vetvliezen. Uit de grasgroene pakhuizen schreeuwden, achter grijze, ontzachlijke laadkarren, een paar hijschers de jongens iets toe, onder claxon-getoeter van voorbij-rennende vrachtauto's.

Ook bij nokken, uit smalhooge zolderramen van schuin-strakke tuitgevels, klonk telkens in andere richting, gekrijt naar Jaap en Dennie.

Een geniepig-overmoedige kerel liet, uit een achteruitwijkende luikdiepte, een stuk stoel op vuile, hobbelige modderkeien van Oudeschans smakken, vlak vóór hun kar. Jaap werd doldriftig en balde schreeuwend en razend de vuisten. Door een goedigen spoorwegviaduct-werkman werd zijn woede met argelooze praatjes gesust. De lafbek kroop terug in de binnenkozijn-schemerte van het schuil-luik.

De knapen stapten verder; toch blij dat ze weer wat verkocht hadden. Want deze week moest alles weg, al kropen ze lichtlooze slopjes en schemer-steegjes in; al kropen ze in het duistere gangetje waar-nooit-iemand-stierf, van de Huittuine... Het moest van de hand; vooral de robijnroode glaskralen, die als vuur vlamden of als roode bessentrossen, en ieder meisjeshalsje lokten... Ze zouden den Hoek hier doodconcur-reeren! Het duurde wel een half jaar, êer ze zooveel krielenden rommel, zóó goedkoop weer bij malkander scharrelden, tusschen de getande zoomen van hun ,,Klein Bijenkorf"-kar. Heel Uilenburg en Vlooienburg en Huittuinen moesten ze ervoor aftippelen, maanden lang. En 's avonds de halve Jordaan er bij. Tachtig, soms honderd procent winst was alles...

Achter uitgemergelde winterhoornen, aan overzij op de drukke Schans, schemerden dóór, sombere of licht-baksteenkleurige huizen met hun spiegelende traveeën, horizontaal-strakke kroonlijsten of frontaal-vercierin-

Sen. Enkele slanke trapgevels sneden hun schoone limsilhouetten hoog de grauwe lucht in tusschen vér-spitse top-torentjes. Een groot tabaks-pakhuis aan stille zijde, gansch kandij-goudachtig-bruin geluikt, leek een bont-opgeverfd stadsgevang, met al het harde

Huilituine: Joden Houttuinen,