Kunstenaarsleven, eerste deel

276

en eens stiekem komen kijken. Hij had mooie doozen geur-zeep, heel goedkoop, met zilverpapier, en reukwerk.... alle soorten. En haarolie.... en gekleurde boezelaars.... prachtig ! Ze konden alles op afbetaling krijgen.... alles ! En dan stiekem, heel stiekem blijven.... en voor minder dan de helft van den prijs in 'n winkel.

Maar Flora had, zoo streng als ze 't kon, de meisjes verboden, ooit iets bij meneer te koopen. Als ze er iets van merkte, ontsloeg zij ze op staanden voet. Tegen die heftigheid durfde Soonbeek niet dadelijk öp. Toch negeerde hij haar, probeerde hardnekkig door te zetten. Mevrouw had nu eenmaal 'n hekel aan alles wat van de veiling kwam. Moesten zij 't daarom ook hebben ? O ! 't verlangen om tegen haar wil in te verkoopen, was dan zoo brandend in hem. Was 't geen eerlijke handel ? Mocht hij die menschen niet aan 'n goedkoop stuk goed helpen ? In zichzelf was ie diep overtuigd, dat er nergens beter kon worden gekocht dan op 'n veiling. Hij hield de scherpte van z'n provinciaalsche ennetjes in, maar 't hielp niet. Nooit waagde 't 'n meisje op z'n kantoor te komen kijken, tegen zoo fel verbod van mevrouw in.

Vandaag was ie juist weer hevig in de keuken bezig geweest, en daarover zat ie nu na te tobben, en over de woede van Flora, die vanzelf wel weer wat kalmeeren zou als de Fleury's daar kw^ramen.

Tegen half negen bracht 't meisje 'n briefje van Maurice, waarin deze meldde dat ie niet komen kon, wijl Kareltje ziek was en z'n vrouw geen stap uit de alkoof durfde doen.

Hij vloekte, Soonbeek, holde door de gang, schreeuwde naar de meiden, dat ze den brenger van 't briefje even bij hem moesten sturen. Maar die was er niet meer.

Flora kribbigde iets toen ze 't hoorde, en sliep weer in. Soonbeek joeg door 't huis, trap op, trap af, teleurgesteld en woedend op Maurice èn op 't kind, dat nu juist vanavond ziek moest worden.