Menschenwee, Derde boek, Zomer

420

maar niet ; de kerels niet, den Ouë niet, den fotograaf niet.

Hij dazelde in zich zelf.... den Ouë stole ? den Ouë? den airlike Ouë ?.... de fesoenl'kste van Wiereland.... nooit suipe____den Ouë. — Hij dacht dat de fotograaf, 't heel stelletje stapel was.... 't Draaide voor z'n oogen.. En strak bleef ie maar kijken naar den grauwen mummelmond van ouë Gerrit die angststotterde....

— Snapt.... Snapt! nou goan je hoalt Ouë!.. snapt!., snapt!

Ontzette stilte viel er in. Niemand sprak. — De fotograaf voelde zich bang in die nare dreigende stilte. De woeste houding van Piet leek 'm niet, en de stierige verzet-stand van Dirk maakte 'm gejaagd. En nou keek waarachtig dat half dooie wijf óók, dat anders niet wist waar d'r neus hing. — Hij zou maar weer wat zeggen, om hun vijandige, zwijgende nijdigheid van zich af te dringen. Wat lam dat hij zonder agenten gegaan was. Zou ie wachten, en den schrik laten uitwerken ? Maar hij hield 't zóó vast niet uit. Straks zouen ze 'm misschien uit wraak, dat ie den Ouë aangegeven had, z'n harsens te pletter slaan, of 'n mes in z'n ribben draaien. — 't Waren de Hasseltjes, met de dolle drift, en de broers van Kees den Strooper, dien halven moordenaar ! En in zenuwachtige benauwing zei ie maar weer wat, kort en stamelend, — dat ie den Ouë al lang had verdacht, maar nooit iemand iets zeggen wou. Maar dat ie 'm eindelijk beproefde om vastigheid te krijgen, om geen verkeerden te beschuldigen. Hij zei nog wat van boonestorm, ramp, ellende, maar dreigend, dat de Ouë 'n gemeene dief was.

Piet schoof al dichter op den fotograaf af, met sidder-bleek woest nijdigen kop, z'n vuisten tot mokers op den rug bijee»-geknepen. —

De Ouë zat te staar-luisteren naar den fotograaf die weer drukkig bezweet, telkens z'n pappige wangen luwde, met 'n vuilen naar zure specie riekenden zakdoek, doorratelend, bang voor de stille mokkige kerels, die 'm wel de ribben konden breken in wraakgierige drift. Hij vertelde van z'n vrindschap voor den Ouë. Dat ie vroeger voor hèm, altijd de braafste man van