Menschenwee, Derde boek, Zomer

389

hangen. Dat reed dwars door hün land, meneer de notaris in eige span, mèt z'n kinderen, aldegoar geleerden.... En raik, raik, stinkraik hoho! en noakend in de ploas komme!.. Nou,.. al kon die dan nie laise en nie skraife.'... da vatte ie tug.. daa't stele waa's. Nou waa's hai d'r d'r uut, veur goed, omdat tie de fint beleedigd had ! Tug stom van sain... Enn... veur wa gong die nou nie in hande van de aere netoaris ? Hoho! waa's

aldegoar te loat ! Veuls te loat!......

Nooit had ie gedacht zoo moeilijk van z'n boel te kunnen scheiden. Nou ging ie 'n wintertje tegemoet! zou d'r 'n jaartje worden.

En de heele boel, nou zoomaar, onder z'n klompen weg ! weg ! voor goed !

In onrustigen peins strompelde ie door de straatjes naar huis, niemand groetend, niemand ziend. Er spande hevige angst in ¹m, voor dingen die gebeuren gingen. Maar toch, heel diep in z'n kop, brandde 'n satanisch-lekker gedachtetje, dat ie iets overhield, dat 'm geen sterveling kon afnemen.. Z'n spullen., z'n prachtspullen. —

Met hem was 't nou toch gedaan, finaal! Toch kon ie stikken van woede, dat ze'm z'n naam, z'n fatsoen te grabbel gooiden ; dat zijn boel aan de paal ging, al begrepen ze dat de boonenstorm 't gelapt had. Nou kon ie zelf genadebrood vreten, straatarm en z'n broer 'r van lollen dat hij gekelderd was. Nou zou ie rondkijken naar 'n huisje____met

'n brokje kelder, voor hèm____Eerst de spulle ... had ie s'n

heule laife lang doalik veur sorgt____z'n spulle----En dan..

moar goan.. soo 't wil! —