Menschenwee, Derde boek, Zomer

372

terd, tüsschen de laantjes, waar de storm in razernij alles stuk-mokerde, knakte en versplinterde ; waar oproer-tumult doorheen gierde, in uitstortende woeste vlaag op vlaag.

Ze schreeuwden 'm toe, van 't hok, uit 't erf, dat ie zich bergen zou. Van allen kant op de akkers rondom, zag ie de mannen vluchten in dollen loop. De bliksem zeiste blauw-roode vlammen om 'm heen. Donder doorroffelde den hemel ratel-helsch, als stortten 'r rotssteden in, bazaltblokkig, in daverend tuimelgerucht van donderende treinen, op elkander inbotsend, onder welvende hemelkap. Boven de akkers, in de lucht, rumoerde zwarte worstel van titanen uit, achter de zwirre-lende regenvaalte en sneeuwende hageling. Dun schrik-geschrei van énkele stemmen op de lanen klonk na, en vluchtende donkere gestalten holden over den wég, in bangen haast, als éven windhoos neerlag. — In rauwe razernij waggelde ouë Gerrit op z'n land, al sterker omdonderd van windhoozen. Telkens werd ie teruggezogen door windrukken, die vernielend om 'm neerraasden, z'n kiel van 't lijf fladderde in scheurende ritsen; stond ie blind geslagen, schreiend-vloekend te tasten in den natten walm van hagelwit en regenstorm. —

Lager, lager, in geel-roetig schuim gromde de lucht, wijd, en over heel 't laat-zomergroèn kolkte een woest-sneeuwige warrel van blanken hagel, een raasbui tusschen valen regen zigzaggend, dwars stroomend over 't land. — In de lucht, onder de boomen zeiste de bliksem. Bang-bijbelsch-rumoer, sloeg als 'n stede vernieling en godstoorn over 't land. Bazui-nig geschal en geloei verklonk dóór ratel-hevigen onweerdreun heen. Dreunende gongs zongen donkere melodie achter den roffel der slagen, en paukende helleraas overbruiste de akkers bij eiken nieuwen slag van zeisend blauw-rood gebliksem. En door de luchten vluchtten, in zwaaienden, gang de vuil-gele roetwolken als donk're karossen woest en vernielend.

Ouë Gerrit huilde, snikte, rochelde van angst, ontzetting en drift. Den bliksem zag ie, 't onweer hóórde ie niet meer. — Alleen bestaarde ie z'n boonen, z'n böönen, daar nou in de