Menschenwee, Derde boek, Zomer

349

hee ? schaterde ie, den neger bij z'n rooden romp opsleurend, en z'n minachtend-helschen snuit beschuimend met bier.

Ze stikten, de meiden, van al opwindender lol. De kerels kramp-schokten er van, tapten liederlijke moppen ; trokken aan z'n buik ; wrongen hun handen in de chocoladegleuf, hoonden den nikker, spogen hem in z'n wandrochtelijke grinniktronie, kwakten 'm bierslokken tegen de witte tanden ; mepten in op de vuurroode menielippen, op de stuiters-oogen, op den bronzen buik en rug, dat ie rammelde, kreunde en rochelde, en ijzeren pijnsnikken van jammer verklonken, 't Was of bij eiken bof van kerels en meid-furies z'n grinnekende kroeskop in sarlach schoot; dat, al had ie pijn, z'n lach nooit kon worden weggeran-seld. Heen en weer gesleurd kwam dan z'n grinniktronie boven, dan z'n roode rug. —

Lag ie op z'n buik dan was 't soms of ie stil, met z'n zwarten muil tegen den modderigen vloer, smart versnikte, z'n eeuwige grijns en grinnik daar verkrampte tot woesten ingehouden huil. Maar telkens verder in den kring getrapt van razend beukende meiden, lachte de kop weer in grinnikenden sar.

Ze voelden den nikker als 'n lévend wezen, 'n beenloozen stakker dien ze haatten om z'n verachtelijk grijnzen, z'n vuurroode droge lippen, z'n zwarte kroes en bewegingloos star-lachende stuiter-oogen.

De streelende vrijage van Hazewind sloeg over bij de meiden in ranseling en drift. Marie Pijler was van Rink's schoot gesprongen, holde over banken, ruggen en koppen heen, tilde 'r rokkenboel öp en kwakte zich met gespreide beenen over de grinniktronie. — Ze vloekte, ranselde, beet 'm, schuurde 'r lijf in waanzinhaat over z'n roode romp, met verachting hem mokerend op z'n neus, z'n borst, z'n oogen. Drifthaat vlamde in 'r dronken kijkers. Ze schold 'm al erger uit, dat ie geen kerel was, en met 'n laatsten hakkentrap, in uitbraak van helsche vloeken, vol venijnigende verachting, smakte ze'm onder d'r wèg. Toen ze zag dat ie van verre, met misvormden kop, tóch bleef grinneken, barstte ze in grien uit, en viel razend van drift terug op den schoot van Rink.