Menschenwee, Derde boek, Zomer

300

rood en roetig walmend den nachthemel in. — De vlaggetjes van Jut, trilden en flapperden langs de kleurig betatoëerde palen. —

Plots kwam aanstormen, in schok van heesche kreten, breede menschgolf achter tenten, in wilden hos bij de Juts stremmend, en als in schuim-schubben rondspattend, bonkbeukend op elkaar in, tégen kermisgangers van anderen kant loswoelend uit duistere stegen en donker grommende tunneltjes; aan worstelend op 't felle tooneelachtig voetlicht van 'n paar moorsch-kleurige groote kramen. —■ Als 'n razende drom joelde de stoet om en achter de tenten en palen, plots opgezogen en verdampt in den demonischen vuurgloed van den lagen luchtbrand, roode mist verwaaiend rond hun kapriolende lijven. — In apig karnaval hosten de uitzinnigen van elkaar af, naar achter toe, saam-kluitend en kankaneerend onder eindeloozen jubelkrijsch van ver-zattend genot.

Vrouwen en mannen, in 't licht en duister, renden omver wat ze in den weg trad, holden voort in de strakke waanzinvaart van amok, lallende jammer verhuilend tusschen de uitkrate-rende bende, door walmenden hartstocht in brand gelaaid, uitzinnig van schuimenden wellust.

Mirlitons neusklankten uit alle hoeken in bibberige stoot-zangen, 't schelst uit den voortrennenden reuzenstoet, die alles opzij smakte, in verpletterende drift-vaart. — Krijschende meidenkelen stortten uit, martelend gegil, hysterischen wellustzang, wild en rauw als van ontvluchte dollen, nood-zangig verklinkend door de brandroode lucht.

Door al trillender sfeer van rosgoud, geelbrons en vuurgloed van reuzel-uitzweetende bakovens, zwierden en zwaaiden de wijven en gorillige-kerels, in demonische pracht, hun stokken, vlaggen en serpentiens, wapperend rond de aan- en weggloeiende koppen. Soms, bij 'n verren stillen hoek, strompelde de heele stoet in 't duister, klankzeilde alleen uit 't donker, geblèr en gelal boven den zwarten drom uit, om plots weer, bij 'n zwenk öp te duiken langs bevlamde boomen, langs tenten en kramen,