Menschenwee, Derde boek, Zomer

289

gloeiheete tjink-tjinks van bekkenslag en pauken, lawaaiend tot achter den spoordijk waar polderland eenzaamde in einde-loozen weischemer. En rondom, de melankolieke zeur van ééndeunige orgelwijs. De kastanjeboomen, diepe laan van schei-brandend groen, doorblauwd en doorpaarst van fel-elek-triek, grilligde daar als tooneelpark in dekoratieven brand, met z'n dampig poortperspektief, waar aan 't eind, op verren achtergrond van petroleumfakkelend oranjig roodgoud, een dolle dans van demonen raasde, uitzinnige wereld van rood-donk're en rood-lichtende, kangoeroesch-kankaneerende wezens; vrouwen en meiden opschuimend d'r rokken in witte branding en bruising van ondergoed; mannen en dronken kerels in vetten lach of strammen ernst, kwijlend, verhit en omgloeid met de klank-razernij van orgelschetter, pauken dreun en krijschzang.

Vóór de luchtschommels propten de meiden en kerels zich óp, kanaljeus en doorschroeid van zinnepassie, in puffende omarmingen, wachtend tot de klingelende bel, ronde van eiken luchtgang afrinkelde, de roffelende trommel van matroosje vóór 't orgel, plots dofte en de kas-juffer afluien liet tus-schen geknars van de plots geremde schommels, gepiep van de stangen, en den rumoerig-beenschuifelenden terugsmak der stil-staande lijven uit den geweldigen slingergang.

In overrompelenden drom sprongen Dirk, Piet, Willem en Rink met de meiden naar voren, fel-loerend op plaats. Dirk had zich woest op Geerts slank lijf gesmakt. Piet schommelde met schalksch-vurige Trijn, de aanhalige Trijn, en Willem, woedend dat hij Geert niet handig genoeg mee had gesleurd, toch zich goedhoudend, bonkerde er maar op los met de snibbige Annie. —

Jan Grint had rondgekoekeloerd of ie Guurt ook zien kon, al voelde ie vooruit, dat ze wel te trotsch zcu zijn om met den stoet mee te lollen. —

Rink had nog bij tijds 'n schommel gegrepen waarin ie blonde zenuwachtige Cor droeg. Meer plaats was er voor hun stoetje niet. Woedend, vol spijt holden de overblijvenden terug van II. 19