Menschenwee, Derde boek, Zomer

2óo

stroomden meer gasten aan, door de groote beukenlaan, die als 'n wondre goud-groene poort lommerig den weg naar zee opende. En langs heel den weg van Duin- naar Zeekijk, gloeide en zand-koekte het heete gruis, brandde en zengde 't zomerleven, om-schroeiend in stuifsehvolken boerenkarren, rijtuigen en trams, dat de landwerkers, achter de hagen, vlak aan de straat, onder zuilen van stofwarrel verstikten. Loom passeerden de tuinders 't zomergewoel. In hun ploeter, voelden ze 't dwaas, 'n gang naar zee, voor hun zelf. De zee, waar ze vaagjes, in teisteren-den winterstorm en schal, alleen 't gerucht van hoorden aan-druischen achter veréénzaamde duinen. Ze verroerden geen stap voor 't pronkende, schreeuwige stadsvolkje, dat brutaal zich nestelde in hun streek ; de verhuur-kamertjes van verdiengrage luitjes bejoelden, de wegen bestoften in stikzand. Ze wisten van geen zeelucht de zwoegers ; van geen zilte zouten ademhaal, geen frisschen stoei van strandstorm. En Zondag's, als ze vrij hadden, rookten ze liever hun pijp, wandelden ze met de meiden naar den Lemperweg, of bleven hokvast broeien binnen de mikken, in zaligen luier. — Dat veel liever, dan op stap, op den gloeizandweg naar zee, 'n uur gaans. En de ouderen, vol van zorg en moeheid en weekzwoeg, hokten in hun naar lucht-snak-kende, behorde duffe kamertjes, slurpten d'r koffie, koffie en weer koffie, smakten d'r pijp, d'r pruim; besabbelden d'r sigaar en loerden rustigjes naar 't gewas. En 's avonds de zuip, stillekens de warme kroeg in, met 't Zondaggegons van alderlei spreeksel nog in d'ooren. Door de week, ging van zelf voort hun zwoeg en zonnebrand, hun sjouw en pluk, dat ze 't bloed onder de nagels vuurde. Niet meer keken ze öp, naar 't vakantiegewoel op de paadjes, langs hun akkers, bang voor 'n minuut verlies, vóórt tot laat-avond, naar havenkant. En daar nog zweet-doordropen van 't gloeiende land, met 'n afzakkertje, zogen ze in, 't heete vocht, als zalige lafenis voor dichtgebrande van stof verstikte kelen. —