Menschenwee, Derde boek, Zomer

258

Piet, met triestig gebaar wees naar 'n pruimeboom.

— Kaik Kees, wa vol die stoan hee ? aa's t'ie moar nie 't weggetje naimt van sain doar op 't hoekie! die gladekker' bai de biete main ik ! die hep tug puur sain ai ge dood draigt hee ! snó'f'rjenne ! da hai je d'r puur nooit sien ! die hep 'r sóó veul had da' tie nie raip hep kenne worde hee ? t'jong 'n skoon sicht da' waa's.. da hep je d'r vast nooit sien !

Er ruischte weer stilte in den tuin en boomblaren windsuizel-den golf-zacht. —

Kees plukte door, sjouwde de volle bakken naar den dorsch, waar al 't marktgoed, buiten zonnebroei opgestapeld stond. Op elkaar tegen stal aan, op groep en voorgang, dromden de kisten met versche sla, dopperszakken, aardbei-vrucht, frambozen, roode en gouden bessen ; één feest van kleur, saamge-broeid met zweet, uit zonnelaai naar koelenschouw en dorsch gedragen. — Door den tuin klonk zangerig gejoel en jeugd-jubel van kinderstemmen; meisjes die meeplukten en meesjouwden. Dirk was van 't peenbossen naar de snijboonen gesjokt, hurkte tusschen d'enge wanden van hoog goud-groen, die poortten als 'n hal van lommerlicht op 't pad, waar de zon goud schroot over uitgescherfd had, rijzen en latten in gloei verglinsterend. —

— Aa's wai da' weertje nou d'r moar houê, riep ouë Gerrit in 't voorbij gaan tegen Dirk.

— Nou op haide smoor je van de hitte en strak-en-an bibber je van de kou.... hee.. Ouë !.. set rais 'n kerel an de andaifie hee ! Mot nou skoffele! Sel'k d'r sellefers wel de bolletjes op-knappè!

Gewroet van laat-zomersche drukte woelde rond in Wiereland en Duinkijk. Het haventje, op marktdagen, daverde en mokerde vol van woel en klank. In alle hoeken schreeuwden en sjacherden de koopers weer met duizenden kilo's roode bessen, zwarte, gouden en paarse; frambozen en aardbei, in zoet-rookige geuren, verwasemend door de groenten. De Haven lag volgestort van nieuwen kleurbrand en vruchten. — De groente-