Menschenwee, Derde boek, Zomer

164

met broeistank van zomersche zwoegmisere, verwalmend van d'r geteisterde lijven ; kruiers, leegloopers met loenschig heeten oogstaar, venters en tuinders, woelden en krioelden rond de boot en aardbei-bakken. — Uitpiuil-oogen gretigden overal waar vruchtjes opgesjouwd werden. Vraat-zuchtige monden beefden rood-wreed en verwrongen van zenuwtrekken. Koophartstocht gierde en raasde door den zonne-brand van poer en scharrel. Van alle hoeken, nu manden en bakken losge-stapeld rondgingen, sloeg 't vruchtenrood uit, 't gloeivuur van aardbei, tegen 't blauwe hemelvuur van smoor-heeten Julibrand. Op koppen en ruggen, de vruchten, sla, tuinboonen, aardappelen, doppers en wortelen, werden versjouwd, en hitsender, helscher joeg 't schorre gekrijsch van kerels met verkeerde bakken, door de losgewoelde groepen.

— Joap Kerredaik! — hier hain! donderde rauw in zwel van drift, 'n stem.

— Vrouw Zeune !.... jai doar !!.. is d'r op kommende wège !

■— Vrouw Engels.... daa's jou goed ! mö jai da' nie tü je

staike ?

Rauw er doorheen brulde 'n venter, barstend van drift, met verzenuwden zweetmond, z'n kop doortrokken van bietrooie vlekken, in zwoeghitte :

— Gais Kerredaik kom ! of ik donder je bakke teuge de grond.... ikke kèn hullie nie langerst hewwe ! se benne d'r swoar aa's 'n lokemetief !....

— Gaa'-ais! Kerre.... daik! bazuinde 'n ander tuinder, in rauwen woesten krijsch, ingekneld tusschen groenboeren en meiden. Vastgebeukt met ,loodzware bakvracht, zat ie tusschen drie karren in, en wilder krijschte hij om verlossing naar Ker-redijk, die zélf praatjes verlolde met 'n Zeedijkster.

Wilder en ziedender stroomde 'n krioelbende langs en öm hem zonder dat ie z'n eigen waar kon raken. Te dansen van moordende drift stond ie, vloekend bakken tegen buik en keel aangedrukt, z'n zweetkop, zóó heet en rood-verzwollen, dat 't leek of ie met z'n tronie in 'n menie-pot gesmakt was. —

Bij hoeken en brokken was handel aan walkant al begonnen.