Menschenwee, Derde boek, Zomer

129

stemmenroezemoes en scharrel van opgepropte tuinderstroep. — Z'n blauwig-glad geschoren komiekenkop grinnikte leukjes tegen z'n volkje en grimassig sprong ie op 't veilbankje, hoog boven woel-massa uit, grabbelend in guitig steel-gebaar, met z'n hand in 'n grauwen zak. — Tegenover hem, op zon-doorhit koelscherm, zat luiig ingedoken tegen de pijp, 'n kerel met notitie-boekje, klaar om te schrijven. Bootbode, die onder reis van Wiereland naar groote stad, te veel waar van tuinders-zelf in veiling moest brengen, bleef rammelen in z'n zak, lolde wat tegen de kerels onder 'm, dat z'n roodfrissche wangen bolschaterden, sterker zwollen, z'n blanke tanden uitwitten onder z'n bieteneus en tusschen plaatjes-mooie helrooie lippen, hagelrein. Hard en stalig klonk z'n stem, toch vol, met 'n galm er in, als nadreun van klokgelui. Telkens uit den zak, vischte ie 'n blikken nummertje op, afroepend wie d'r 't eerst veilen zou. Zoo regelde hij de beurten, schreef z'n maat, tegen de pijp, in kookzon luiig weggedoken, namen van veilers op. —

— Wie mot 'r 'n nommer ?.... Gijs Janse ! Kaike ?.. daa's vaiftien, klonk hard-galmend z'n stem door den koelen bries-stoei, klank-zangerig Wierelandsch.

— Bekermaa'n.... achttien ?.... Grint.... drie en veertig! Hassel.... ses-en-dertig !....

— Main d'rook ain !.. riep 'n tuinder uit achtergroepje, die nog wat kwijt wou wezen, hopend op 'n begin-nummer, om 't eerst te kunnen veilen.

— Vaif-en-veertig!.. Nailis Roskam.... hee ! ,,netoaris"... Roskam! — lachte de Bode, lolligjes met oolijken oogenknik naar den ,,schrijver-notaris", die luiiger weggedoken lag achter de pijp.

— Logge megoggie ! nou ka je wachte, gromde de pachter, woest dat ie zoo'n laat nummer beet had. Nou was ie zoo heet geweest op 'n begin-blikkie. — Stem van Bode bleef af-galmen de nummers met veil-namen, en telkens lacherig, uit-blankend z'n tanden, bloed-rooie lippenmond wijd open, kraaide ie schooirige grapjes uit, strooide ie schalksheidjes en hekelwoordjes boven hun hoofden rond, omgierd van terugkonke-

II. 9